Koala Kiki i jego przytulne drzewo

— Bajka do czytania —

W gęstym, zielonym lesie, gdzie eukaliptusy sięgają nieba, mieszkał mały miś koala o imieniu Kiki. Kiki miał miękkie, szare futerko i wielkie, okrągłe oczy, które błyszczały jak dwa małe guziczki. Każdego wieczoru Kiki przytulał się do swojej mamy i razem spali na wielkiej gałęzi.

Pewnego dnia mama koala powiedziała: „Kiki, jesteś już dużym misiem. Dziś możesz spać na swojej własnej małej gałęzi, tuż obok mnie.” Kiki był trochę smutny, ale też ciekawy – nowa gałąź pachniała świeżymi liśćmi eukaliptusa.

Kiki wspiął się na swoją gałąź. Była miękka i wygodna, ale Kiki nie mógł zasnąć. Przewracał się z boku na bok. Brakowało mu ciepłego futerka mamy i jej spokojnego oddechu.

Wtedy z pobliskiego krzaka przyleciał mały ptaszek o imieniu Pippi. „Dlaczego nie śpisz, Kiki?” – zaćwierkał. Kiki westchnął: „Tęsknię za mamą. Boję się spać sam.” Ptaszek położył główkę na bok i powiedział: „Zamknij oczy i pomyśl o czymś miłym, na przykład o tym, jak liście eukaliptusa tańczą na wietrze.”

Kiki zamknął oczy. Wyobraził sobie, jak słońce przebija się przez liście, a mama uśmiecha się do niego z daleka. Poczuł, jak jego serduszko bije wolniej, a oddech staje się równy. Powoli robiło mu się ciepło i przyjemnie.

Nagle usłyszał cichy szelest. To mama koala przesunęła się bliżej i delikatnie dotknęła jego łapki swoją. „Jestem tutaj, synku” – szepnęła. „Śpij spokojnie, nigdzie nie odchodzę.” Kiki uśmiechnął się z zamkniętymi oczami.

Poczuł, że nawet na osobnej gałęzi mama jest blisko. Jej zapach i ciepło otulały go jak miękki kocyk. Wiedział, że może spać sam, bo miłość mamy jest zawsze przy nim.

Nad lasem zapadła ciemność, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy. Kiki westchnął cichutko i zamknął oczy. Wokół panowała cisza, tylko liście eukaliptusa szeleściły kołysankę. Dobranoc, Kiki. Dobranoc, mały misiu.