Miś Tekla i nocne światełko

— Bajka do czytania —

Mała Zosia leżała w łóżeczku z niebieską pościelą w gwiazdki. Za oknem zapadał zmrok, a w pokoju robiło się coraz ciemniej. Zosia mocno przytuliła swojego pluszowego misia Teklę.

– Misiu, boję się – szepnęła Zosia, chowając buzię w puszyste futerko Tekli. – W ciemności wszystko wygląda strasznie.

Miś Tekla westchnął cichutko, bo był przyjacielem odważnym i mądrym. Podrapał się łapką po brzuszku i powiedział: – A może w ciemności kryje się zabawa? Pokażę ci coś!

Zosia wyciągnęła z szuflady małą latarkę, którą dostała od taty. Tekla poprosił, żeby skierowała światło na ścianę. I nagle – zamiast strasznego cienia, pojawił się zajączek z uszami!

– Zróbmy własny teatr cieni! – zawołała Zosia, a Tekla skakał radośnie po poduszce, układając kolejne zwierzątka z łapek. Powstał piesek, kot, a nawet wielki słoń z trąbą.

– Widzisz? – mruknął miś. – To, co wcześniej wydawało się straszne, teraz jest śmieszne. Wystarczy odrobina światła i wyobraźni. I przyjaciela u boku.

Zosia ziewnęła, a Tekla przytulił się do niej. Latarka zgasła, ale na suficie zatańczyły prawdziwe gwiazdki odbijające się w lusterku. W pokoju zrobiło się cicho i przytulnie.

– Dziękuję, Teklo – wyszeptała Zosia, zamykając oczy. – Teraz wiem, że ciemność nie taka straszna. Dobranoc, misiu. – Dobranoc, Zosiu – odpowiedział miś, tuląc się do jej policzka. I tak oboje zasnęli spokojnie, a księżyc świecił nad domem najpiękniej na świecie.