Bajka o misiu i zaczarowanym dzwoneczku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał mały miś o imieniu Rysio. Miał mięciutkie brązowe futerko i okrągłe uszka, które lubiły słuchać szumu drzew. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za pagórki, Rysio kładł się w swoim legowisku z mchu i liści, ale tej nocy nie mógł zasnąć.

– Och, jak trudno zamknąć oczy! – westchnął Rysio, przewracając się z boku na bok. Po chwili usłyszał cichutki dźwięk: ding-dong, ding-dong. Podniósł głowę i zobaczył malutki, srebrny dzwoneczek leżący obok paproci.

Rysio ostrożnie wziął dzwoneczek do łapki i lekko nim potrząsnął. Dźwięk rozszedł się po lesie jak szept wiatru. Nagle wszystkie listki przestały drżeć, a świerszcze ucichły. Rysio poczuł, jak ogarnia go przyjemne ciepło i senność.

– Co to za dzwoneczek? – zapytał zajączek, który wyjrzał zza krzaka. – Dzwoni tak cudownie, że aż chce się spać! – dodała wiewiórka, pojawiając się na gałęzi. Rysio uśmiechnął się i potrząsnął dzwoneczkiem jeszcze raz.

Wkrótce zebrały się wszystkie leśne zwierzęta: lis, sowa, jeż i mały ptaszek. Każde z nich słuchało dźwięku i ziewało cichutko. Rysio pomyślał, że ten dzwoneczek jest wyjątkowy – daje spokój i sen.

– Chcecie posłuchać przed snem? – zapytał miś. Zwierzęta przytuliły się do siebie, a Rysio delikatnie potrząsał dzwoneczkiem. Dźwięk niósł się przez las, aż wszystkie oczy zrobiły się ciężkie i słodkie sny przyszły do każdego.

Tej nocy Rysio zrozumiał, że dzielenie się spokojem i ciszą z przyjaciółmi sprawia, że sen jest jeszcze piękniejszy. A dzwoneczek został w jego legowisku na zawsze.

Gdy księżyc wszedł wysoko, Rysio zamknął oczy, trzymając dzwoneczek w łapce. W lesie zapanowała cisza przerywana tylko delikatnym ding-dong… ding-dong… który niósł się wśród gwiazd. Dobranoc, mały misiu. Dobranoc, wszystkie zwierzęta.