Bajka o małych misiach i miodowym księżycu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkały dwa małe misie: Pola i Tuliś. Pola miała mięciutkie, brązowe futerko i zawsze nosiła czerwoną kokardkę na uszku. Tuliś był trochę większy, szarobury i uwielbiał przytulać się do poduszki. Każdego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad lasem, misie siadały na werandzie i patrzyły w niebo.

Pewnego wieczoru Pola powiedziała: – Tulisiu, widzisz ten wielki, złoty księżyc? Wygląda jak ogromny plaster miodu! A Tuliś odpowiedział: – Oj, chyba masz rację. Aż chce się go liznąć! I tak zaczęła się ich przygoda. Postanowili, że pójdą do lasu, by znaleźć miód, który smakuje jak księżyc.

Szli przez leśną ścieżkę, a pod łapkami szeleściły liście. Nagle usłyszeli ciche bzyczenie. – To pszczoły! – szepnął Tuliś. – One na pewno wiedzą, gdzie jest najlepszy miód. Podeszli bliżej i zobaczyli małą pszczółkę o imieniu Bzyczka, która krążyła wokół kwiatka.

– Dzień dobry, Bzyczko – powiedziała Pola grzecznie. – Szukamy miodu, który smakuje jak księżyc. Czy możesz nam pomóc? Pszczółka zaśmiała się cichutko: – Miód jak księżyc? To niemożliwe! Ale jeśli chcecie słodkiego miodu, zaprowadzę was do naszej pasieki. Tam jest go mnóstwo!

Poszli więc za Bzyczką przez polanę, aż dotarli do starego dębu, w którym mieszkały pszczoły. W środku było pełno złotych plastrów miodu. – Możecie spróbować – powiedziała Bzyczka. Pola i Tuliś zanurzyli łapki w miodzie i oblizali je. Był słodki, lepki i pachniał kwiatami.

– To najpyszniejszy miód, jaki kiedykolwiek jedliśmy! – zawołał Tuliś. – Dziękujemy, Bzyczko! Ale Pola spojrzała w niebo i westchnęła: – Jednak wciąż nie smakuje jak księżyc. Bzyczka uśmiechnęła się tajemniczo: – A może księżyc smakuje inaczej każdemu? Dla mnie pachnie nocą, dla was może być słodki jak miód.

Misie spojrzały na siebie i zrozumiały, że najważniejsze nie jest to, jak smakuje księżyc, ale to, że są razem i mają przyjaciół. Wzięły od Bzyczki mały słoiczek miodu i wróciły do domku. Po drodze świeciły im gwiazdy, a księżyc uśmiechał się z góry.

Gdy weszły do środka, Pola i Tuliś umyły łapki, napiły się ciepłego mleka i położyły się do łóżeczek. Księżyc zaglądał przez okno, a one przytuliły się do siebie. – Dobranoc, Tulisiu – szepnęła Pola. – Dobranoc, Polu – odpowiedział Tuliś. I zasnęli spokojnie, śniąc o miodowych księżycach i przygodach w lesie.