Bajka o małych misiach i miodowym księżycu

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały aż do nieba, mieszkały sobie dwa małe misie – Miodek i Puchatek. Miodek był brązowy i zawsze uśmiechnięty, a Puchatek – mały, puchaty i trochę nieśmiały.

Pewnego wieczoru, kiedy słońce chowało się za górami, a niebo zrobiło się różowe, Miodek znalazł wielki, złoty plaster miodu. Leżał sobie pod wielkim dębem i pachniał tak słodko, że aż łapki same wyciągały się do niego.

Miodek zawołał swojego przyjaciela: „Puchatku, chodź zobaczyć! Mam coś pysznego!” Puchatek przyszedł, ale trochę się bał, bo plaster był ogromny. A Miodek powiedział: „Nie bój się, podzielimy się!”

Usiedli razem na miękkiej trawie. Miodek odłamał kawałek miodu i podał go Puchatkowi. Ten spróbował i aż zamruczał z radości. „Mniam, jakie słodkie!” – powiedział.

Potem Puchatek znalazł kilka jagód i też podzielił się z Miodkiem. Siedzieli razem, jedli, a wokół nich tańczyły świetliki. Zrobiło się ciemno, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy.

Miodek ziewnął, a Puchatek przytulił się do niego. „Czas spać” – szepnął Miodek. Położyli się na mchu, a gwiazdy świeciły nad nimi jak małe latarenki. Puchatek zamknął oczy i poczuł, że jest bezpieczny.

Wtedy z nieba spłynął srebrzysty pył – to księżyc posypał ich snem. Miodek przytulił Puchatka i obaj zapadli w głęboki, spokojny sen. W lesie zrobiło się cicho, tylko wiatr cichutko nucił kołysankę.