Minionki i latarnia przyjaźni

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy niebo powoli ciemniało, a pierwsze gwiazdy zaczynały migotać, trzy wesołe minionki – Bob, Kevin i Stuart – wyruszyły na wyjątkową wyprawę. Szli ścieżką w stronę starego wzgórza, bo słyszeli od starszych minionków, że kryje się tam coś niezwykłego. Ich oczka błyszczały z ciekawości, a serduszka biły szybciej.

Szli długo, aż w końcu ujrzeli strugę światła – to była stara, zakurzona latarnia z żarówką w kształcie serca. Stała samotnie na szczycie, wysoka i trochę smutna, jakby czekała na kogoś od lat. Minionki podbiegły do niej i próbowały ją zapalić – każdy na swój sposób. Bob kręcił gałką, Kevin dmuchał w klosz, a Stuart pstrykał przełącznikiem, ale nic się nie działo. Latarnia pozostawała ciemna i zimna.

Wtedy z krzaków wyłonił się mały, zielony stworek o imieniu Chichot. Miał błyszczące oczka i uśmiech od ucha do ucha. – Ta latarnia zapala się tylko wtedy, gdy wszyscy razem złożą ręce i pomyślą o czymś dobrym – powiedział tajemniczo. – Samemu nie da się jej rozświetlić – dodał, siadając obok.

Minionki spojrzały po sobie. – Razem? – zapytał Bob, drapiąc się po głowie. – A jak to zrobić? – Zdradzę wam sekret: musicie zamknąć oczy i pomyśleć o swojej przyjaźni – odparł Chichot. Więc minionki ustawiły się w kółku i złapały za ręce.

Zamknęły oczy. Bob pomyślał o tym, jak Kevin pomógł mu znaleźć zgubioną zabawkę. Kevin pomyślał o tym, jak Stuart zawsze dzieli się bananami. Stuart pomyślał o tym, jak wszyscy razem śmieją się do późna. Nagle latarnia rozbłysnęła ciepłym, złotym światłem – jakby obudziło się w niej słońce.

Oświetliła całe wzgórze, łąkę i korony drzew. Minionki zaczęły skakać z radości, a Chichot klasnął w dłonie. – Widzicie? Razem jesteście silniejsi! – zawołał. Usiedli w kręgu wokół latarni i opowiadali sobie śmieszne historie. Światło grzało ich policzki, a na niebie rozsypały się miliony gwiazd.

W końcu zrobiło się bardzo późno. Minionki pożegnały Chichota obietnicą, że wrócą następnego wieczoru. Ruszyły z powrotem do domu, a latarnia świeciła im drogę aż do samego progu. Szły spokojnie, tuląc się do siebie, a wiatr delikatnie muskał ich żółte ciałka.

Gdy dotarły do domku, Kevin zapalił małą lampkę na stoliku. Każde położyło się do swojego łóżeczka, przykryło kocykiem i przez okno patrzyło na rozgwieżdżone niebo. Bob szepnął: – Dobranoc, przyjaciele. Śnijcie o naszym świetle. I wkrótce wszystkie minionki zasnęły spokojnie, marząc o latarni, która świeci tylko wtedy, gdy są razem.