Renifer Śnieżynka i tajemnica Wigilii

— Bajka do czytania —

W małej wiosce na biegunie północnym mieszkał Mikołaj ze swoimi reniferami. Były dumne, silne i zawsze gotowe do lotu, ale jedna z nich – Śnieżynka – miała wielkie serce i jeszcze większe marzenia. Każdej nocy spoglądała w niebo i zastanawiała się, jak to jest nieść prezenty dzieciom na całym świecie.

Inne renifery często pędziły po niebie, bawiąc się w chowanego między chmurami. Śnieżynka tymczasem wolała zostać na ziemi, pomagać Mikołajowi pakować podarunki i głaskać pluszowe misie. Czuła, że jej nogi są za krótkie, a sierść zbyt puszysta, by dorównać kolegom. Pewnego wieczoru Mikołaj zauważył, że Śnieżynka posmutniała i przysiadła obok niej.

– Dlaczego nie latasz z innymi? – zapytał łagodnie. Śnieżynka westchnęła. – Boję się, że nie nadążę. Wszystkie są szybsze i silniejsze. – Mikołaj uśmiechnął się pod siwą brodą. – A wiesz, że nie trzeba być najszybszym? Czasem najważniejsze jest to, by umieć słuchać i dawać serce.

Następnego dnia Mikołaj poprosił Śnieżynkę o pomoc w specjalnym zadaniu. – Musimy sprawdzić listy od dzieci, które dziś szczególnie potrzebują wiary. Śnieżynka ochoczo przystąpiła do pracy. Wśród setek kopert znalazła jeden, od małego chłopca o imieniu Jaś, który napisał: „Nie wierzę już w magię, bo nikt nie przyniósł mi uśmiechu”.

Serce Śnieżynki zabiło mocniej. – Mikołaju, musimy polecieć do niego! – zawołała. Mikołaj skinął głową i zaprzągł sanie. – Dziś ty będziesz prowadzić – powiedział. Śnieżynka zamknęła oczy, a gdy je otworzyła, sanie uniosły się nad ziemię. Leciała prosto przed siebie, a gwiazdy tańczyły wokół jak iskierki radości.

Kiedy dotarli do domu Jasia, na parapecie paliła się lampka. Śnieżynka cichutko postawiła prezent, a w środku był samodzielnie zrobiony latawiec i list: „Magia jest wtedy, gdy wierzysz w siebie i w innych”. Chłopiec uśmiechnął się przez sen. Śnieżynka zrozumiała, że nie trzeba być najszybszym – wystarczy być pomocnym.

W drodze powrotnej Śnieżynka patrzyła na migoczące gwiazdy. Mikołaj położył swoją dłoń na jej miękkiej sierści. – Widzisz? Każdy ma swoje miejsce i swoją drogę. Jesteś wyjątkowa, bo nosisz w sobie ciepło. Zadowolona reniferka przytuliła pysk do jego ramienia.

Potem Śnieżynka wróciła do swojej zagrody, a Mikołaj pogłaskał ją po nosie. Już wiedziała, że najważniejsze jest to, by dawać z siebie wszystko z miłością. Zamknęła oczy, a nad nią migotały gwiazdy – każda jak mała iskierka magii. Dobranoc, Śnieżynko – szepnął wiatr.