Elfik Rycerz i Magiczny Mikołaj

— Bajka do czytania —

W krainie wiecznego śniegu, gdzie brokatowe płatki tańczyły nocą, mieszkał mały elf o imieniu Tupot. Mimo że był niziutki i miał długie, srebrne uszy, marzył tylko o jednym – by zostać rycerzem jak z dawnych opowieści. Każdego wieczora biegał z drewnianym mieczem i ćwiczył ciosy, ślizgając się po lodzie.

Pewnego ranka Mikołaj zwołał wszystkie elfy na wielki plac przy fabryce prezentów. „Potrzebuję odważnych pomocników” – powiedział poważnie. „Księżniczka Zima prosi nas o ratunek dla jej zaczarowanego lasu, gdzie znikają wszystkie kolory. Kto z was chce mi towarzyszyć?” Tupot natychmiast podskoczył, ale starsze elfy tylko się zaśmiały. „Ty? Za mały jesteś na rycerza!”

Mimo to Mikołaj spojrzał na Tupota ciepło i powiedział: „Odwaga nie zależy od wzrostu. Chodź ze mną, mały przyjacielu”. Razem wyruszyli saniami ciągniętymi przez renifery. Droga wiodła przez ośnieżone góry i srebrzyste jeziora, aż dotarli do lasu, który rzeczywiście był szary i smutny, jakby ktoś zgubił wszystkie farby.

W środku lasu spotkali księżniczkę Zimę, która trzymała w dłoni bladą, białą różę. „Zły czar rzucił na naszego duszka lasu” – szepnęła ze łzami w oczach. „Kto go rozweseli, ten odzyska barwy”. Elfy patrzyły na siebie bezradnie, ale Tupot przypomniał sobie, jak wieczorami bawił inne elfy swoimi śmiesznymi minami i piosenkami.

Tupot podszedł do duszka lasu, który siedział pod soplami i wzdychał. „Opowiem ci bajkę” – powiedział cicho. I zaczął opowiadać o tym, jak mały elf marzy o rycerstwie, a potem zaczął tańczyć na śniegu, robiąc przy tym zabawne podskoki. Duszek najpierw się uśmiechnął, a potem zachichotał. Nagle wokół nich pojawiły się kolory: błękit nieba, zieleń jodeł, czerwień jagód.

Las rozbłysnął wszystkimi barwami. Księżniczka Zima uściskała Tupota i powiedziała: „Jesteś prawdziwym rycerzem, elfiku. Uratowałeś nas nie mieczem, ale sercem”. Wtedy Mikołaj podszedł i położył mu na głowie małą, srebrną koronę. „Odtąd będziesz nazywany Elfim Rycerzem Pomocy” – ogłosił. Wszystkie elfy klasnęły w dłonie, a Tupot poczuł, że jego marzenie się spełniło.

Gdy wieczór zapadł, wrócili do krainy śniegu. Tupot usiadł na swoim łóżku z waty cukrowej i patrzył przez okno na gwiazdy. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Wiedział, że nie trzeba być dużym, by dokonywać wielkich rzeczy. Zamknął oczy, a dookoła tańczyły srebrne płatki. „Dobranoc, odważny rycerzu” – szepnął wiatr. Wkrótce zapadł w spokojny sen, a nad nim świeciła jasna gwiazda.