Bajka o Mikołajach

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, otulonym śniegiem, mieszkał chłopiec o imieniu Mikołajek. Miał on niesamowity dar – co roku, tuż przed świętami, budził się w nim mały pomocnik Świętego Mikołaja. Ale nie taki, który rozwozi prezenty saniami – jego zadaniem było znaleźć kogoś, kto potrzebuje uśmiechu.

Pewnego grudniowego poranka Mikołajek wyjrzał przez okno. Zobaczył starszą panią, panią Zosię, która z trudem odgarniała śnieg spod swojego domu. – Muszę jej pomóc – pomyślał chłopiec. Włożył ciepłą kurtkę i wybiegł na dwór.

Pani Zosia uśmiechnęła się, gdy Mikołajek chwycił drugą łopatę. – Dziękuję, mały Mikołaju – powiedziała. – Ale to nie wszystko – odparł chłopiec. – Dziś jestem tu, by spełnić jedno twoje życzenie. Pani Zosia pomyślała chwilę. – Chciałabym, żeby dzieci z sąsiedztwa miały choć jeden prezent pod choinką.

Mikołajek westchnął. Miał tylko kilka drobnych monet, ale postanowił zrobić coś więcej. Pobiegł do swojej skarbonki i wysypał wszystkie oszczędności. Potem poszedł do sklepu, gdzie kupił kolorowe papierki i wstążki. W domu, z pomocą mamy, przygotował małe paczuszki – w każdej był ręcznie narysowany obrazek i ciepłe życzenia.

Gdy nastał wieczór, Mikołajek zapukał do drzwi sąsiadów. Każdemu dziecku wręczył swoją paczuszkę. – To ode mnie i od pani Zosi – mówił cicho. Dzieci były zachwycone, a ich oczy świeciły jak gwiazdki na niebie.

W drodze powrotnej Mikołajek spotkał starszego pana, dziadka Stasia, który siedział samotnie na ławce. – Dlaczego pan jest smutny? – zapytał. – Bo nikt nie pamięta o starym człowieku – odpowiedział dziadek. Mikołajek usiadł obok i opowiedział mu o swojej przygodzie. Dziadek Staś uśmiechnął się i powiedział: – Ty jesteś prawdziwym Mikołajem, bo dajesz coś, czego nie można kupić – serce.

Tej nocy Mikołajek długo nie mógł zasnąć. Patrzył w okno, na migoczące gwiazdy, i myślał o tym, jak wiele radości dało mu pomaganie innym. Pani Zosia miała uśmiech na twarzy, dzieci bawiły się jego rysunkami, a dziadek Staś obiecał, że jutro upiecze dla wszystkich pierniki.

W końcu zmęczenie wzięło górę. Mikołajek zamknął oczy, a w głowie słyszał cichy szept: „Bycie Mikołajem nie wymaga worka prezentów – wystarczy dobre serce i odrobina czasu”. Gwiazdy na niebie zdawały się tańczyć, a on zasnął spokojnie, wiedząc, że każdy może być małym Mikołajem.