Pikus i gwiazdka

— Bajka do czytania —

Mały, bury piesek o imieniu Pikus miał swoją ulubioną zabawkę – mięciutką, srebrną gwiazdkę, która pachniała wanilią. Każdej nocy tulił ją do siebie i natychmiast zapadał w sen. Ale tej nocy, kiedy chciał się przytulić, gwiazdka zniknęła.

Pikus wstał z legowiska i zaczął szukać. Zajrzał pod kocyk, ale tam była tylko poduszka. Zajrzał do swojej miski z jedzeniem – gwiazdki tam nie było, tylko kilka suchych kulek. Westchnął smutno i położył się z noskiem na łapkach.

Nagle usłyszał delikatne pukanie do okna. To była wiewiórka Bronia, jego najlepsza przyjaciółka. „Pikus, dlaczego nie śpisz?” – zapytała cicho. „Zgubiłem swoją gwiazdkę i nie mogę zasnąć bez niej” – odpowiedział piesek, machając ogonkiem.

Bronia postanowiła pomóc. Przeszukali razem cały pokój. Zajrzeli pod kanapę, gdzie leżały tylko kurze. Potem za zasłonę, a nawet do szafy, w której wisiały ubrania. Gwiazdki nigdzie nie było.

Do poszukiwań dołączył króliczek Kicuś, który mieszkał pod krzakiem róży. „Może gwiazdka schowała się w twoim legowisku?” – zaproponował. Pikus podbiegł do legowiska i dokładnie je obwąchał. Nic, tylko znajomy zapach.

Zwierzątka usiadły na dywanie – zmęczone i zrezygnowane. Nagle Pikus poczuł coś twardego pod sobą. Spojrzał w dół i oczom nie wierzył. To była jego gwiazdka! Cały czas leżała pod poduszką, na której siedział.

Pikus uradowany chwycił gwiazdkę i przytulił ją mocno. „Dziękuję, przyjaciele! Jesteście wspaniali!” – pisnął radośnie. Wiewiórka i króliczek uśmiechnęli się, pomachali i wrócili do swoich domków.

Pikus położył się wygodnie w swoim miękkim legowisku, przytulił gwiazdkę i popatrzył przez okno. Na niebie świeciły setki prawdziwych gwiazd. Jedna z nich mrugała jasno, jakby mówiła: „Dobranoc, Pikusie”. Pikus zamknął oczy, ziewnął i zasnął spokojnie, tuląc swoją ukochaną zabawkę.