Bajka o koralowcu, który chciał być kolorowy

— Bajka do czytania —

W ciepłym, błękitnym morzu, gdzie fale tańczyły z promieniami słońca, mieszkał mały koralowiec o imieniu Koryś. Był on jeszcze całkiem malutki i blady – zupełnie jakby ktoś zapomniał pomalować go farbkami.

Każdego ranka Koryś patrzył na swoich przyjaciół: rybkę Klarę w złocistej sukience, konika morskiego Henia w pasiastej piżamce i ośmiorniczkę Zuzię, która mieniła się wszystkimi kolorami tęczy. Wszyscy byli tacy kolorowi, a on – tylko blady róż.

"Dlaczego nie jestem taki ładny jak wy?" – zapytał Koryś ze smutkiem. Klara zamachała ogonkiem i powiedziała: "Ale ty jesteś wyjątkowy! Koralowce rosną powoli, ale zyskują kolory od małych gości, którzy je odwiedzają."

Henio dodał: "Poczekaj, aż przyjdą do ciebie glony i maleńkie stworzonka. One cię ozdobią!" Koryś nie rozumiał, ale postanowił być cierpliwy. Każdego dnia witał przepływające rybki i uśmiechał się do krabów.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, do Korysia przybyła maleńka meduza. "Jesteś taki spokojny i ciepły" – powiedziała. "Chcesz, żebym zamieszkała obok ciebie?" Koryś się ucieszył i zgodził.

Następnego dnia przypłynęła rodzina ślimaczków, a potem zielone glonki. Każdy z nich zostawiał na Korysiu malutki, kolorowy ślad. Po kilku dniach Koryś stał się prawdziwą tęczą – różowy, zielony, niebieski i żółty.

"Jesteś najpiękniejszym koralowcem w morzu!" – zawołała Klara. Koryś uśmiechnął się i zrozumiał, że nie trzeba się spieszyć. Każdy ma swój czas, a prawdziwe kolory przychodzą od przyjaciół.

Gdy zapadła noc, a gwiazdy zamigotały na niebie, Koryś zamknął swoje małe polipy. Czuł się bezpieczny i szczęśliwy. Morze nuciło mu cichą kołysankę, a on zasnął spokojnie, wiedząc, że jest dokładnie taki, jaki powinien być.