Bajka o małpce Georgii i zaczarowanym bananie

— Bajka do czytania —

W zielonej, gęstej dżungli, gdzie papugi śpiewały kolorowe piosenki, a motyle tańczyły w promieniach słońca, mieszkała mała małpka o imieniu Georgia. Miała miękkie, brązowe futerko i wielkie, błyszczące oczy, które zawsze patrzyły ciekawie na świat. Georgia uwielbiała skakać po drzewach i szukać smakołyków, ale najbardziej ze wszystkiego kochała banany.

Pewnego dnia, gdy Georgia huśtała się na lianie, usłyszała cichy szept dochodzący spod wielkiego liścia. Zeskoczyła zręcznie i zobaczyła małego, złotego banana. Banan był inny niż wszystkie – promieniał delikatnym blaskiem i pachniał wanilią. Georgia podniosła go ostrożnie i poczuła, jak ciepło rozchodzi się po jej łapkach.

Wrócili do swojej norki na drzewie, a Georgia postanowiła schować banana na później. „Zjem go, gdy będę bardzo głodna” – pomyślała. Ale banan co chwilę mrugał do niej swoim złotym blaskiem, kusząc, by go skosztować. Georgia zaczęła się niecierpliwić – chciała go zjeść od razu, ale coś jej mówiło, że warto poczekać.

Tymczasem do drzewa Georgii przyleciała jej przyjaciółka, wiewiórka Ruda. „Widziałam, że znalazłaś coś wyjątkowego” – powiedziała Ruda, merdając ogonkiem. Georgia skinęła głową, ale nie chciała się dzielić. „To mój skarb” – mruknęła. Ruda westchnęła i odskoczyła na sąsiednią gałąź.

Georgia poczuła, że banan robi się cięższy i mniej błyszczący. Zaniepokojona, postanowiła zapytać mądrej sowy Zosi, która mieszkała w dziupli starego dębu. Sowa Zosia wysłuchała jej i powiedziała: „Złoty banan to dar dżungli. Jeśli go nie podzielisz, straci swoją magię. Jeśli się nim podzielisz, spełni jedno dobre życzenie.”

Georgia wróciła do norki zamyślona. Spojrzała na banana, który teraz był matowy i smutny. Pobiegła do Rudy i innych zwierząt – małego leniwca Lolka i papugi Poli. „Chcecie spróbować?” – zapytała, a banan znów rozbłysnął ciepłym blaskiem. Każde zwierzątko dostało po kawałku, a Georgia zjadła resztę.

Gdy ostatni kęs zniknął, wokół nich pojawiły się mieniące się iskierki, a w powietrzu rozszedł się zapach kwiatów. Dżungla zaszumiała radośnie, a Georgia poczuła, że jej serce jest pełne ciepła. Spełniło się jej życzenie – aby wszyscy w dżungli byli szczęśliwi. Od tej pory Georgia zawsze dzieliła się smakołykami i czekała cierpliwie na właściwy moment.

Wieczorem, gdy niebo nad dżunglą pociemniało, a gwiazdy zaczęły mrugać jak małe latarenki, Georgia ułożyła się wygodnie w swojej nerce. Przytuliła się do miękkiego liścia i pomyślała o tym, jak miło jest mieć przyjaciół. Jej oczy zrobiły się ciężkie, a oddech spokojny. Wkrótce zasnęła, a dżungla kołysała ją do snu szumem liści i dalekim pohukiwaniem sowy Zosi.