Bajka o mądrej sowie Oli

— Bajka do czytania —

W starym, sękatym dębie mieszkała mała sowa o imieniu Ola. Miała ogromne, okrągłe oczy i piórka w kolorze czekolady. Każdej nocy siadała na gałęzi i przyglądała się lasowi.

Pewnego wieczoru do dębu przybiegł mały zajączek ze smutnymi uszami. – Olo, nie widzę księżyca! Czy on zniknął na zawsze? – zapytał drżącym głosikiem.

Ola uśmiechnęła się łagodnie i powiedziała: – Księżyc nie zniknął, schował się tylko za chmurą. Czasem to, czego nie widać, wciąż jest blisko. – Zajączek spojrzał w niebo i zobaczył, że chmura powoli się przesuwa.

– A skąd wiesz, że tam jest? – zapytał zajączek. Sowa odpowiedziała: – Bo świeci tak samo ciepło, jak miłość mamy, nawet gdy jesteś daleko od niej. – Ola pokazała zajączkowi małą gwiazdkę, która mrugała przez gałęzie.

– Widzisz tę gwiazdkę? – spytała Ola. – Ona też jest zawsze na niebie, nawet w ciągu dnia. Po prostu śpi, a budzi się, gdy zapada zmrok. – Zajączek uśmiechnął się, bo zrozumiał, że wszystko ma swój czas.

Nagle zza chmur wyjrzał srebrny księżyc. Zajączek podskoczył z radości. – Jest! Naprawdę jest! Dziękuję, mądra Olo! – zawołał. Sowa przytuliła go skrzydłem.

– Już późno, mały przyjacielu – szepnęła sowa. – Gwiazdy zaczynają śpiewać swoją kołysankę. Pora wrócić do norki i zamknąć oczka. – Zajączek ziewnął, podziękował Oli i powoli odskakał w stronę swojego domku.

Ola została na gałęzi, patrząc w niebo. Księżyc świecił jasno, a gwiazdy tańczyły w ciszy. W lesie zrobiło się cicho i spokojnie. Mała sowa również przymknęła oczy, pogrążona w łagodnym śnie. Dobranoc, mądra Olo.