Lokomotywa Lolek i tajemnica przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małej, gwarniejącej stacyjce Złote Wzgórze mieszkała lokomotywa o imieniu Lolek. Był mały, ale bardzo ambitny – marzył, by zostać najszybszą lokomotywą na całej linii. Każdego dnia patrzył z zachwytem na wielkie, pędzące pociągi i obiecywał sobie, że kiedyś i on tak pojedzie.

Pewnego ranka, gdy słońce leniwie wschodziło nad torami, Lolek usłyszał trąbkę naczelnika stacji: „Lolku, dziś czeka cię ważne zadanie! Masz zawieźć drewniane klocki do miasteczka Wesołe Osiedle. Pamiętaj, nie spóźnij się!”. Lolek z radością zasygnalizował gwizdkiem i ruszył w trasę, z początku bardzo szybko, bo chciał udowodnić, że jest najlepszy.

Gdy mknął przez łąki i lasy, nagle na torach zobaczył smutnego królika, który stracił swoją marchewkę. Królik płakał: „Bez marchewki nie zrobię zupy na obiad dla rodzeństwa!”. Lolek przystanął, westchnął, ale nie mógł go zostawić. Pomógł królikowi, odgarnął gałęzie i znalazł marchewkę pod mostkiem.

Kiedy już jechał dalej, usłyszał dziwne stukanie. To mały dzięcioł, który próbował wydłubać dziuplę, ale nie umiał. Lolek znowu się zatrzymał i użył swojej pary, by lekko podgrzać drewno – dzięciołowi zrobiło się ciepło i łatwiej mu było kuć. Ptaszek podziękował loczkiem i poleciał dalej.

Lolek jednak zaczął się martwić, że traci czas. Czy zdąży z dostawą? Przyspieszył, ale zaraz potem na torach spostrzegł małą, wystraszoną wiewiórkę, która uciekała przed nadchodzącą ulewą. Lolek bez wahania utworzył swoim dachem schronienie dla całej wiewiórczej rodziny. “Jesteś naszym bohaterem!” – pisnęły wiewiórki.

Gdy deszcz minął, Lolek popędził co sił w kotłach. Nagle zobaczył przed sobą długi, nachylony most. Zauważył, że na środku mostu stoi stara maszyna parowa o imieniu Parowóz Par, którą zablokował się kamyk. Par był bardzo zmartwiony, bo nie mógł zjechać. Lolek podsunął się blisko, a swoją parą i kołami delikatnie przesunął kamień. Most znów był bezpieczny.

W końcu dotarł do Wesołego Osiedla. Wszyscy czekali z niepokojem. Lolek wyładował klocki, a burmistrz miasteczka – stary, sędziwy Dzwonek – powiedział: „Lolku, spóźniłeś się, ale przywiozłeś nam nie tylko klocki. Widzieliśmy, jak pomagałeś po drodze. To jest najważniejsze – przyjaźń i pomoc są cenniejsze niż prędkość.”

Tego wieczoru Lolek wrócił na Złote Wzgórze zmęczony, ale szczęśliwy. Położył się na bocznicy, patrzył w niebo pełne gwiazd i myślał o wszystkim, co się wydarzyło. Już nie chciał być najszybszy – chciał być lokomotywą, która pomaga. I wtedy, cichutko, jakby do snu, zamknął swe reflektory i zasnął spokojnie, otulony ciepłem nocy.