Jeżyk listonosz i list do Kreta

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie słońce tańczyło między gałęziami, mieszkał jeżyk o imieniu Iwo. Miał on małe, kłujące kolce i wielkie serce pełne dobroci. Pewnego dnia dowiedział się, że leśna poczta potrzebuje nowego listonosza, bo pan Sowa zachorował. Iwo bardzo chciał pomóc, więc zgłosił się na ochotnika.

Następnego ranka Iwo dostał od pana Sowy torbę pełną listów i paczek. 'Najważniejszy jest ten mały list' – powiedział pan Sowa, wskazując na kopertę z niebieskim stemplem. 'Musi trafić do starego Kreta, który mieszka na drugim końcu lasu. To bardzo ważna wiadomość!' Iwo obiecał, że dostarczy go za wszelką cenę.

Ruszył w drogę, ale po chwili zaczął padać deszcz. Krople kap, kap, kap na kolce jeżyka. Iwo zmoczył swoją torbę i listy. 'Ojej, list może rozmoknąć!' – pomyślał. Szybko schował się pod wielkim liściem paproci i czekał, aż przestanie padać. Po kilku minutach deszcz ustał, a słońce znów się uśmiechnęło.

Iwo szedł dalej, gdy nagle usłyszał cichy płacz. To była mała wiewiórka, która zgubiła drogę do domu. 'Nie płacz, pomogę ci' – powiedział Iwo. Wziął wiewiórkę za łapkę i zaprowadził ją pod stary dąb, gdzie mieszkała. Wiewiórka bardzo mu podziękowała i dała w prezencie trzy orzechy laskowe.

Po chwili Iwo zobaczył strumyk, przez który nie mógł przejść. 'Jak tu się przedostać?' – zastanawiał się. Nagle zobaczył kładkę z kory, którą zbudowały bobry. Ostrożnie przeszedł, uważając, by nie zmoczyć nóg. Po drugiej stronie czuł się dumny, że nie poddał się trudnościom.

W końcu dotarł do norki Kreta. Zapukał trzy razy. 'Kto tam?' – usłyszał cichy głos. 'To ja, Iwo, listonosz! Mam dla pana list!' – zawołał. Kret otworzył drzwi, zobaczył małego jeżyka z torbą i uśmiechnął się szeroko. 'Dziękuję, synku! To list od mojej córki, która mieszka daleko w górach. Długo czekałem na tę wiadomość.'

Iwo poczuł ciepło w sercu. Zrozumiał, że jego praca była bardzo ważna – łączyła rodziny i przyjaciół. Kret poczęstował go herbatą z miodem i powiedział: 'Jesteś dzielny, mały listonoszu. Świat bez listów i życzliwości byłby smutny.' Iwo obiecał, że będzie dalej pomagał.

Wieczorem Iwo wrócił do swojej chatki pod kamieniem. Był bardzo zmęczony, ale szczęśliwy. Położył się na miękkim mchu, a przez okno widać było gwiazdy, które jak małe latarenki migotały na niebie. 'Dobranoc, lesie. Dobranoc, gwiazdki' – wyszeptał Iwo i zasnął spokojnie, śniąc o przygodach kolejnego dnia.