Bajka o lisku Franku i figlach zbyt daleko

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, pod wielkim dębem, mieszkał mały lisek o imieniu Franek. Franek był bardzo wesołym liskiem, ale miał jedną małą wadę – uwielbiał psocić. Nie było dnia, żeby nie wymyślił jakiegoś figla: chował wiewiórce Zosi orzechy, udawał, że jest duchem przed norą borsuka Borysa, albo podstawiał kamyki pod norkę krecika Krzysia.

Pewnego dnia Franek postanowił zrobić największego psikusa w swoim życiu. Zobaczył, że Zosia układa w swoim domku z liści zapasy na zimę. Franek po cichu przyszedł i zaczął przekładać orzechy pomiędzy szyszkami, mieszając wszystko tak, że Zosia nie mogła nic znaleźć.

Kiedy wiewiórka wróciła, zobaczyła bałagan. Zaczęła płakać. 'Kto mi to zrobił?' – szlochała. Franek początkowo chichotał w krzakach, ale gdy zobaczył smutek Zosi, jego śmiech zamarł. Zrozumiał, że tym razem posunął się za daleko.

Zamiast przyznać się do winy, lisek uciekł na polanę i usiadł pod starym dębem. Myślał o tym, jak bardzo zraniła go myśl, że Zosia już nigdy nie będzie chciała się z nim bawić. Nagle obok pojawił się Borys. 'Franek, co się stało?' – zapytał łagodnie. Lisek opowiedział mu wszystko.

Borsuk wysłuchał i powiedział: 'Figle mogą być fajne, ale tylko wtedy, gdy wszyscy się z nich śmieją. Jeśli ktoś płacze, to już nie jest zabawa'. Franek spuścił ogon i cicho odpowiedział: 'Wiem, ale teraz nie wiem, jak naprawić krzywdę'.

Borys zaproponował, że pomoże mu zebrać nowe orzechy. Zbierali całe popołudnie. Franek znalazł najdorodniejsze i największe orzechy, jakie tylko mógł unieść. Potem obaj przyszli do domku Zosi i przeprosili. Lisek pomógł jej poukładać wszystko równo i obiecał, że odtąd będzie myślał, zanim zrobi psikusa.

Zosia uśmiechnęła się i podała Frankowi małego orzechowego ciasteczka. 'Wybaczam ci, bo widzę, że naprawdę żałujesz' – powiedziała. Od tamtego dnia Franek nadal lubił figlować, ale robił to ostrożnie – sprawdzając, czy jego pomysł rozśmiesza wszystkich, a nie tylko jego.

Gdy zapadł zmierzch, Franek wrócił do swojej norki. Leżał wygodnie na miękkich liściach i patrzył przez otwór na migoczące gwiazdy. Czuł się spokojny i szczęśliwy. Pomyślał: 'Prawdziwa przyjaźń jest jak ciepły kocyk – warto o nią dbać'. I z tym myślą powoli zasnął, tuląc ogon do policzka.