Lisek Urwisek i spokojna noc

— Bajka do czytania —

Lisek Urwisek mieszkał w małej norce pod starym dębem. Był bardzo ruchliwy – machał ogonem, tupał łapkami i śpiewał tak głośno, że wszystkie wiewiórki chowały orzechy w przerażeniu.

Pewnego wieczoru mama liska powiedziała: – Urwisku, już prawie noc. Zobacz, jaka cisza panuje w lesie. Ale lisek nie słuchał. Biegał dookoła drzew, łapał świetliki i krzyczał: – Hej, chodźcie się bawić!

W końcu zmęczony usiadł pod krzewem malin. Nagle zobaczył sójkę, która spała na gałęzi. – Ciii – szepnęła sójka przez sen. – Słuchaj, jak cicho szumią liście. Lisek nadstawił uszu. Rzeczywiście, liście szeptały: szu… szu…

Zaciekawiony podszedł bliżej strumyka. Plusk wody brzmiał jak delikatna muzyka. – A to dopiero! – zdziwił się Urwisek. – Nigdy nie słyszałem, że woda potrafi tak śpiewać.

Potem spojrzał w niebo. Na granatowym firmamencie migotały gwiazdy. Jedna z nich mrugnęła do liska. – Dobry wieczór – wyszeptał lisek i uśmiechnął się. Nigdy wcześniej nie rozmawiał z gwiazdą.

Nagle zrozumiał, że bycie cicho też może być przygodą. Cicho – to nie znaczy nudno. Cicho – to jak sekretny język lasu, który słychać tylko, gdy się zatrzymasz.

Mama liska podeszła i przytuliła synka. – Widzę, że odkryłeś coś ważnego – powiedziała. – Cisza to przyjaciółka, która pomaga zasnąć nawet najbardziej ruchliwym lisom.

Urwisek ziewnął, położył się na miękkim mchu i popatrzył w gwiazdy. Świetliki tańczyły gdzieś w oddali, a wiatr kołysał gałęziami. – Dobranoc, lesie… – szepnął lisek i zamknął oczy, czując, jak spokój otula go jak ciepły kocyk.