Lisek Rudek i spokojna noc

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał lisek o imieniu Rudek. Rudek miał mięciutkie rude futerko i ogon jak puszysta chmurka. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzont, Rudek zaczynał się wiercić i nie mógł zasnąć.

Pewnego razu, gdy księżyc już wstał, a gwiazdy zaczęły mrugać, Rudek wyszedł z norki. „Dlaczego nie mogę spać?” – zapytał cicho wiatru. Wiatr pogłaskał go po nosku i szepnął: „Poszukaj spokoju, mały lisku.”

Rudek poszedł w stronę polany. Tam zobaczył rodzinę jeży – jeżynki zwijały się w kłębek i cichutko chrapały. „Jak one to robią?” – pomyślał lisek. Nagle jedna z jeżynek otworzyła oczko i powiedziała: „Liczymy gwiazdy, aż oczy same się zamkną.”

Lisek usiadł na mchu i spojrzał w niebo. Zaczął liczyć: jedna gwiazdka, druga, trzecia... Ale po chwili zapomniał, którą liczy. „To trudne” – westchnął. Wtedy zobaczył małą sowę, która siedziała na gałęzi.

Sowa miała wielkie, okrągłe oczy i mówiła bardzo cicho. „Rudku, nie musisz liczyć. Popatrz na gwiazdy jak na iskierki. Każda iskierka to odrobina ciszy. Kiedy na nie patrzysz, cisza wchodzi do twojego serca.”

Lisek zamknął oczy i wyobraził sobie, że każda gwiazdka to mały, ciepły promyk. Promyki tańczyły nad nim i otulały go jak kocyk. Rudek poczuł, że jego powieki stają się ciężkie.

Wrócił do norki, położył się na miękkim sianku i jeszcze raz spojrzał przez okno na rozgwieżdżone niebo. „Dziękuję, gwiazdeczki” – wyszeptał. I wtedy, powolutku, zasnął.

Tej nocy lisek Rudek nie wiercił się ani razu. Śniły mu się iskierki, które tańczyły w rytm jego oddechu. A gdy rano obudził się, był wypoczęty i uśmiechnięty.