Igiełka i leśni przyjaciele

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie rosły wysokie sosny i pachniało żywicą, mieszkał mały jeżyk o imieniu Igiełka. Miał błyszczące oczka i mnóstwo kolców na plecach.

Każdego ranka Igiełka wychodził ze swojej norki i patrzył, jak inne zwierzęta się bawią. Wiewiórki skakały po drzewach, zające biegały po łące, a ptaki śpiewały wesołe piosenki.

– Ej, Igiełko – zawołała wiewiórka Rudaska – chodź z nami bawić się w berka! Igiełka spróbował, ale jego kolce kłuły wiewiórkę, gdy ją dotknął. – Aj! – pisnęła Rudaska i odskoczyła. Jeżykowi zrobiło się smutno.

– Może nikt mnie nie lubi – szepnął do siebie. Usiadł pod grzybkiem i opuścił głowę. Wtedy podszedł do niego zajączek Szarak. – Dlaczego jesteś smutny? – zapytał. – Bo moje kolce przeszkadzają w zabawie – odpowiedział Igiełka.

– Hm – zastanowił się Szarak. – Ale czy wiesz, że twoje kolce są naprawdę przydatne? Na przykład możesz na nich nosić orzeszki do spiżarni! Igiełka uniósł głowę. Naprawdę? – Tak! – zawołała wiewiórka Rudaska, która właśnie przyniosła mały orzeszek. – Spróbuj!

Igiełka ostrożnie położył orzeszek na swoim kolcu i wszystkich aż sapnął z zachwytu. – Świetnie ci idzie! – krzyknął miś Tuliś, który przyglądał się z daleka. – A w dodatku, gdy jesteś zwinięty w kulkę, nikt cię nie złapie! Jesteś wyjątkowy, Igiełko!

Jeżyk uśmiechnął się szeroko. – Naprawdę? – zapytał. – Naprawdę! – odpowiedzieli chórem przyjaciele. I od tej pory Igiełka bawił się razem z nimi, kłując tylko wtedy, gdy trzeba było pomóc. Czuł się kochany i ważny.

Wieczorem, gdy słońce zaszło, Igiełka wrócił do swojej norki. Mama pogłaskała go po kolcach i powiedziała: – Jesteś doskonały taki, jaki jesteś. Dobranoc, mój mały jeżyku. A gwiazdy na niebie świeciły cichutko, jakby też mówiły: dobranoc, śpij spokojnie.