Leśne pogotowie

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, gdzie sosny sięgają nieba, a strumyk cicho szumi, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Ruda. Rudą znały wszystkie zwierzęta – biegała najszybciej, skakała najwyżej i zawsze miała pełno orzeszków w swojej kryjówce. Ale pewnego dnia, gdy przygotowywała się do zimy, zdarzyło się coś, co zmieniło wszystko.

Ruda zbierała orzeszki od samego rana. Włożyła je do wielkiego liścia, zawiązała w tobołek i ruszyła w stronę swojej dziupli. Po drodze spotkała starego jeża Igiełkę, który niósł na grzbiecie jabłko. – Hej, Rudo! Gdzie tak pędzisz? – zapytał Igiełka. – Muszę zdążyć przed zmrokiem! – krzyknęła Ruda i pobiegła dalej, nie zauważając, że w liściu zrobiła się dziura.

Orzeszki zaczęły wypadać jeden po drugim. Ruda biegła tak szybko, że niczego nie słyszała. Aż w końcu, gdy dotarła do dziupli, tobołek był pusty. – O nie! – zawołała z rozpaczą. – Zgubiłam wszystkie orzeszki! Co teraz zrobię? Zima jest tuż-tuż…

Usłyszała to mądra sowa Mądralina, która siedziała na gałęzi. – Nie martw się, Rudo – powiedziała łagodnie. – W lesie nie jesteś sama. Pomóżmy jej, przyjaciele! – zawołała. Na jej wołanie przybiegł Igiełka z jabłkiem, zajączek Kicuś z marchewką, a nawet borsuk Borys przyniósł garść jagód.

Ruda spojrzała na nich ze zdziwieniem. – Ale to nie są orzeszki… – szepnęła. – Może i nie – odparł Kicuś, podskakując wesoło. – Ale razem mamy więcej niż ty sama. Podzielimy się tym, co mamy. Zima będzie smaczna, jeśli spędzimy ją razem!

I tak leśni przyjaciele urządzili wielką spiżarnię pod starym dębem. Każdy przyniósł coś od siebie: Igiełka jabłka, Kicuś marchewki, Borys grzyby, a Mądralina doradzała, jak najlepiej przechować zapasy. Ruda pomagała wszystkim, skacząc z gałęzi na gałąź i rozweselając ich swoimi opowieściami.

Gdy zapadł zmrok, zwierzęta usiadły w kręgu, a Ruda podziękowała im z całego serca. – Dziś nauczyłam się, że nie trzeba wszystkiego mieć samemu. Wystarczy mieć przyjaciół, którzy zawsze pomogą – powiedziała cicho. Mądralina mrugnęła okiem, a gwiazdy na niebie zaczęły migotać jak małe światełka.

Nadszedł czas snu. Każde zwierzę wróciło do swojego domku. Ruda wśliznęła się do dziupli, otulona miękkim mchem, i patrzyła na gwiazdy przez szparę w korze. W lesie zapanowała cisza, tylko strumyk nucił kołysankę. – Dobranoc, lesie – szepnęła Ruda i zasnęła, marząc o jutrzejszym dniu pełnym śmiechu.