Iskierka, która łączy serca

— Bajka do czytania —

Borsuś Borys mieszkał w przytulnej norce pod starym dębem. Każdego ranka, gdy tata szykował się do wyjścia do lasu, Borysowi robiło się smutno i drapieżnie w brzuszku. Nie chciał, żeby tata odchodził, choć wiedział, że wróci wieczorem.

Pewnego dnia tata usiadł obok Borysa i pogłaskał go po puchatym nosku. – Widzę, że jest ci ciężko, gdy wychodzę. Chcesz poznać mały sekret? – zapytał. Borys skinął głową, a tata wziął jego łapkę i dotknął swojego serca. – To jest iskierka. Gdy jesteśmy razem, świeci bardzo mocno. Ale nawet gdy jesteśmy daleko, iskierka nie gaśnie – możesz ją poczuć.

Tata nauczył Borysa, jak wysyłać iskierkę. Wystarczyło złożyć łapki, zamknąć oczy i pomyśleć o tacie. Potem cicho klasnąć – wtedy iskierka frunie przez las i trafia prosto do serca ukochanej osoby. Borys spróbował i poczuł ciepło w brzuszku. – Działa! – pisnął z radością.

Następnego ranka, gdy tata zakładał płaszcz, Borys od razu zrobił iskierkę. Nie było mu już tak smutno. Wyobrażał sobie, jak iskierka leci między drzewami i trafia do taty. Tata odwrócił się, uśmiechnął i pomachał – też właśnie wysłał iskierkę do Borysa.

Przez cały dzień borsuczek bawił się z przyjaciółmi: wiewiórką Różą i zajączkiem Florianem. Gdy poczuł nagłą tęsknotę, wystarczyło, że zrobił iskierkę. Czuł wtedy, jakby tata był obok. Nawet pluszowy miś dostał swoją iskierkę, by Borys nie był sam w norce.

Wieczorem tata wrócił z pełnym koszykiem malin. Przytulił Borysa mocno i szepnął: – Dziś kilka razy poczułem twoją iskierkę. Jestem z ciebie dumny. Borys uśmiechnął się i zrozumiał, że tata naprawdę jest z nim myślami, nawet gdy nie ma go w norce.

Od tamtej pory każdy poranek był inny. Borys nadal tęsknił, ale ta tęsknota nie była już straszna. Wiedział, że iskierka miłości łączy serca na odległość. A wieczorami siadał na progu norki, patrzył w niebo i mówił: – Mrugnij, iskierko, dobranoc.

Kiedy mama Borysa przyszła położyć go spać, borsuczek leżał już pod kocykiem. Na jego nocnym stoliku leżał mały kamyk, który dostał od taty – iskierkowy strażnik. Zamknął oczy, pstryknął ostatnią iskierkę w stronę drzwi i szepnął: – Dobranoc, tato. Gwiazdy na niebie mrugały jak tysiące iskierek, a Borys zasnął spokojnie, otulony ciepłem miłości.