Tęczowe kucyki i tajemnica Złotej Łąki

— Bajka do czytania —

Na Tęczowej Łące mieszkały trzy kucyki: pomarańczowy Karmel, różowa Iskierka i biały Błysk. Każdego dnia bawiły się razem w berka i gonitwy, ale Karmel zawsze był najwolniejszy. Jego nogi były krótsze, a grzywa falowała mu na oczy, przez co często potykał się o kamyki. Iskierka i Błysk ścigały się jak wiatr, a Karmel zostawał z tyłu, sapiąc i marząc o tym, żeby choć raz być pierwszym.

Pewnego popołudnia Iskierka ogłosiła wielki wyścig do Złotej Łąki. Błysk już rozgrzewał nogi, ale Karmel spuścił wzrok. 'Nie mam szans' – pomyślał. Iskierka dostrzegła jego smutek i powiedziała: 'Nie chodzi o to, by być najszybszym, Karmelu. Chodzi o to, by być razem!' Karmel uśmiechnął się, ale w głębi serca wciąż chciał wygrać.

Wyścig się rozpoczął. Błysk pomknął jak strzała, Iskierka tuż za nim, a Karmel kłusował, starając się nie potknąć. Nagle usłyszeli płacz. Mały jeżyk zgubił drogę do swojej norki. Błysk i Iskierka zatrzymali się, nie wiedząc, co robić. Ale Karmel podszedł spokojnie i zapytał: 'Gdzie mieszkasz?' Jeżyk wskazał kopytkiem w stronę gęstego lasu.

Karmel powiedział: 'Mam dobry węch i pamiętam każdą ścieżkę. Chodź, pokażę ci drogę.' Iskierka i Błysk spojrzeli po sobie zdziwieni. Karmel pewnym krokiem ruszył przed siebie, omijając korzenie i kamienie. Wkrótce dotarli do małej chatki pod dębem. Jeżyk uradowany wbiegł do środka i pomachał im na pożegnanie.

Gdy wracali, Iskierka powiedziała: 'Widzisz, Karmelu? Nie musisz być najszybszy. Ty masz w sobie coś, czego my nie mamy – umiesz znaleźć rozwiązanie, gdy inni się gubią.' Błysk dodał: 'Prawdziwy przyjaciel to ten, który pomaga, a nie ten, który pierwszy dobiega do mety.' Karmel poczuł, jak ciepło rozchodzi mu się po grzbiecie.

Wieczorem usiedli na wzgórzu i patrzyli na zachodzące słońce. Karmel oparł głowę o bok Iskierki i szepnął: 'Dziękuję. Dziś zrozumiałem, że każdy z nas ma jakiś talent. Mój to cierpliwość i dobre serce.' Błysk zakołysał ogonem: 'A nasz – szybkość i radość. Razem tworzymy zgraną drużynę.'

Noc zapadła powoli, a gwiazdy zaczęły migotać na aksamitnym niebie. Kucyki położyły się na miękkiej trawie, przytulone do siebie. Karmel słuchał cichych oddechów przyjaciół i czuł ogromny spokój. Wiedział, że jutro znów będą biegać, ale już nie będzie się martwił, że jest wolny. Ważne, że ma przyjaciół i potrafi im pomóc. Po chwili wszystkie trzy kucyki zasnęły, a nad Tęczową Łąką rozsypały się srebrzyste promienie księżyca.