Miś Karmel i skarb w lesie

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie słońce zawsze delikatnie przebijało się przez gałęzie drzew, mieszkał mały miś o imieniu Karmel. Miał brązowe, miękkie futerko i zawsze nosił na głowie liść klonu, który chronił go przed kroplami rosy. Karmel uwielbiał węszyć, szukać skarbów i zbierać pachnące kwiaty dla swojej mamy.

Pewnego dnia Karmel znalazł coś wyjątkowego — ogromny krzak malin. Maliny były tak czerwone i soczyste, że aż błyszczały w słońcu. Miś uśmiechnął się i zaczął zbierać je do swojego małego koszyka. Wkrótce koszyk był pełen, a Karmel pomyślał: „To mój skarb! Nikomu się nim nie podzielę.”

Gdy wracał do domku, spotkał wiewiórkę Basię. „Karmelu, jakie piękne maliny! Czy mogę skosztować jednej?” – zapytała grzecznie. Karmel zamknął koszyk i mruknął: „To moje maliny, mam ich za mało dla siebie.” Basia spuściła ogonek i odeszła smutna.

Potem miś spotkał królika Franka. „Karmelu, pachną wspaniale! Podzielisz się?” – zapytał Franek. Karmel pokręcił głową i powiedział: „Nie, znalazłem je sam, więc są tylko moje.” Frank westchnął i poszedł dalej.

Wieczorem Karmel usiadł przy swojej norki i spojrzał na pełen koszyk. Maliny pięknie pachniały, ale jakoś nie cieszyły go tak bardzo jak wcześniej. Czuł się samotny. „Dlaczego nie jest mi wesoło?” – zastanawiał się głośno.

Wtedy zza drzewa wyjrzała mądra sowa Klementyna. „Karmelu, widziałam, co się stało. Znasz powiedzenie: maliny smakują lepiej, gdy dzieli się je z przyjaciółmi?” – powiedziała łagodnie. Miś spuścił głowę. „Ale bałem się, że zabraknie dla mnie” – szepnął.

Klementyna uśmiechnęła się i wskazała na niebo. „Spójrz na gwiazdy. Każda świeci dla wszystkich, a razem tworzą piękny dywan. Podobnie jest z jedzeniem i zabawą – im więcej dajesz, tym więcej radości wraca do ciebie.”

Karmel długo myślał. Następnego dnia zaniósł maliny do Basi i Franka. Razem usiedli na polanie, podzielili się owocami i zjedli każdą malinę ze śmiechem. Okazało się, że malin starczyło dla wszystkich, a Karmel poczuł w brzuszku ciepło, większe niż od samego jedzenia.

Gdy zapadł wieczór, misiu wrócił do swojego łóżka z liści. Przez okienko widział gwiazdy mrugające do niego znajomo. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął, zamykając oczy. Cisza lasu otuliła go jak miękki koc, a sny o malinach i uśmiechach popłynęły łagodnie aż do rana.