Bajka o krowie Łaciatce

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące mieszkała krowa Łaciatka. Miała mnóstwo czarno-białych łat, które wyglądały jak małe puzzle. Każdego ranka wstawała wesoło, ale czasami myślała, że chciałaby być inna.

Pewnego dnia Łaciatka westchnęła: „Chciałabym być cała biała jak owieczka, albo cała czarna jak kruk. Moje łaty są takie… zwykłe.” Usiadła przy płocie i smutno patrzyła przed siebie.

Przyleciał mały ptaszek i zaćwierkał: „Łaciatko, twoje łaty są jak gwiazdy, które nocą pojawiają się na niebie. Każda jest inna i piękna!” Krowa podniosła głowę i uśmiechnęła się lekko.

Potem przybiegł konik, bijąc kopytami: „Twoje łaty przypominają chmurki, które płyną po błękicie. Kiedy na ciebie patrzę, widzę wesołą zabawę kolorów!” Łaciatka spojrzała na swoje ombre i poczuła się trochę lepiej.

Zza krzaka wyszła owieczka: „Łaciatko, twoje łaty są wyjątkowe, bo nikt inny nie ma takich samych. Jesteś jak żywy obrazek na łące!” Krowa objęła przyjaciółkę i zrozumiała, że nie musi być taka jak wszyscy.

Wieczorem Łaciatka położyła się na miękkiej trawie. Przyjaciele usiedli obok niej – ptaszek na płocie, konik przy ogrodzeniu, owieczka tuż obok. Wszyscy patrzyli w niebo, które powoli ciemniało.

„Moje łaty to małe gwiazdy, prawda?” – szepnęła Łaciatka. A wtedy na niebie zapaliły się pierwsze prawdziwe gwiazdki. Mrugały do niej przyjaźnie, a księżyc uśmiechał się szeroko.

Krowa zamknęła oczy. Wokół zapanowała cisza – tylko oddechy przyjaciół i szum wiatru. Łaciatka pomyślała: „Jestem dokładnie taka, jaka powinnam być. Dobranoc, łąko. Dobranoc, gwiazdy.” I zasnęła spokojnie.