Gdzie podział się cień jastrzębia?

— Bajka do czytania —

Wysoko na niebie, nad zielonym lasem, mieszkał mały jastrząb o imieniu Jurek. Miał on piękne, brązowe piórka i bystre, żółte oczy, którymi wypatrywał wszystkiego, co działo się na ziemi.

Pewnego dnia, gdy słońce stało wysoko, Jurek spojrzał w dół i nagle przestraszył się. Pod sobą nie widział swojego cienia! Gdzie się podział? Zawsze cien szedł za nim, a teraz zniknął. Jurek zatoczył kilka kółek, ale cień ani myślał się pojawić.

Zaniepokojony, poleciał na spotkanie z mądrą sową, która mieszkała w dziupli starego dębu. „Sowo, sowo, zgubiłem swój cień! Już go nie ma!” – zawołał. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „Spójrz w górę, Jurek. Kiedy słońce jest prosto nad tobą, cień chowa się pod twoimi skrzydłami. Musisz tylko poczekać, aż słońce się przesunie.”

Jurek nie bardzo zrozumiał, ale postanowił spróbować. Usiadł na gałęzi i czekał. Minęła chwila, potem druga. Słońce powoli wędrowało po niebie. Jurek zaczął się nudzić. „Kiedy ten cień wróci?” – mruczał pod nosem. Chciał już frunąć dalej, ale przypomniał sobie słowa sowy.

Nagle, gdy słońce znalazło się za jego plecami, Jurek ujrzał przed sobą ciemny kształt na ziemi. To był jego cień! Był długi i wyraźny. Jurek z radości zatrzepotał skrzydłami. „Jest! Jest!” – zawołał. Podfrunął wyżej i zaczął bawić się z cieniem, robiąc piruety nad polaną.

Podczas zabawy zauważył małego zajączka, który smutno siedział pod krzakiem. „Dlaczego jesteś smutny?” – zapytał Jurek. „Nie mogę znaleźć swojej mamy, zgubiłem się” – odpowiedział zajączek. Jurek wspiął się wysoko i wypatrzył mamę zajączka na drugim końcu łąki. „Leć za mną, pokażę ci drogę!” – zawołał.

Tak Jurek pomógł zajączkowi wrócić do mamy. A gdy zapadł wieczór, a niebo zasnuło się gwiazdami, Jurek usiadł na gałęzi i pomyślał: „Cień czasem znika, ale to nic strasznego. Warto być cierpliwym, a wtedy zobaczysz go znowu. A przy okazji można komuś pomóc.”

Wkrótce zmęczony Jurek zamknął oczy, a gwiazdy mrugały do niego z góry. Cichy wiatr kołysał gałęziami, a mały jastrząb zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie mógł bawić się ze swoim cieniem. Dobranoc, Jurku. Dobranoc, maleńki.