Bajka o króliku wielkanocnym i małej księżniczce

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka mała księżniczka Zosia bawiła się w ogrodzie zamkowym. Słońce łaskotało jej nos, a wiatr szeleścił wśród kwiatów. Nagle za krzakiem róż usłyszała cichutkie pukanie.

Zosia ostrożnie uchyliła gałązki i zobaczyła małego, puszystego królika. Miał długie uszy i koszyk pełen kolorowych jajek. – Och, jak się cieszę, że cię spotkałam! – zawołała Zosia. Królik jednak wyglądał na zmartwionego.

– Zgubiłem drogę do wielkanocnej łąki – wyszeptał królik, ocierając łapką łezkę. – Wszystkie jajka są pomalowane, ale nie wiem, gdzie mam je zanieść. – Nie martw się – powiedziała Zosia. – Pokażę ci drogę!

Księżniczka wzięła królika za łapkę i poprowadziła go przez mostek nad stawem. Po drodze spotkali wiewiórkę, która dała im garść orzechów, i ptaszka, który zaśpiewał wesołą piosenkę. Królik uśmiechnął się coraz szerzej.

Wreszcie dotarli na łąkę pełną stokrotek. Tam czekały już inne króliki, ubierające pisanki w kolorowe wstążki. – Dziękuję, księżniczko! – powiedział królik i wręczył Zosi jedno jajko – to było różowe w złote gwiazdki.

Zosia wróciła do zamku, gdy słońce chowało się za wzgórzami. Położyła jajko na poduszce i pomyślała, że pomaganie innym jest naprawdę miłe. Księżniczka ziewnęła i przytuliła swojego pluszowego misia.

Królik wielkanocny obiecał, że wróci za rok, by znów się bawić. A tymczasem Zosia patrzyła przez okno na pierwsze gwiazdy. Cichutko zamknęła oczy, a w pokoju zapanował spokój – tylko księżyc delikatnie mrugał do niej z nieba.