Królewna Śnieżynka i Krasnoludki z Lodowej Łąki

— Bajka do czytania —

Daleko, za Śnieżnymi Górami, w krainie wiecznej zimy, stał lodowy zamek. Mieszkała w nim królewna Śnieżynka, która miała włosy białe jak puch i oczy błyszczące jak kryształy. Każdego ranka spacerowała po zamkowych krużgankach i podziwiała zamarznięte ogrody. Ale choć wokół było pięknie, czuła się samotna – nie miała przyjaciół wśród służby, a rodzice król i królowa często byli zajęci.

Pewnego dnia, gdy Śnieżynka spacerowała po lesie, usłyszała ciche stukanie. Podążając za dźwiękiem, dotarła do maleńkich drzwi w pniu starego dębu. Zza nich wychynął krasnoludek w niebieskiej czapce. – Witaj, królewno! – powiedział. – Nazywam się Lisek, a to moi bracia: Kwiatuszek, Kamień, Iskierka, Dmuchawiec, Jodełka i Promyk. Krasnoludki zaprosiły ją do swojego domku, gdzie palił się ogień i pachniało piernikami.

Śnieżynka szybko polubiła krasnoludki. Każde z nich miało inny talent: Lisek naprawiał zabawki, Kwiatuszek hodował kwiaty pod śniegiem, Kamień budował miniaturowe zamki, Iskierka opowiadała bajki, Dmuchawiec grał na fujarce, Jodełka piekła ciasteczka, a Promyk świecił latarkami w ciemności. Królewna spędzała z nimi całe dnie, pomagając w pracach i śmiejąc się do rozpuku.

Pewnego popołudnia nadciągnęła straszna zamieć. Wicher tak silny, że połamał drzewa i zerwał dach krasnoludzkiego domku. Krasnoludki przestraszyły się i nie wiedziały, co robić. Śnieżynka pomyślała chwilę, a potem zaproponowała: – Chodźcie do zamku! Tam jest ciepło i bezpiecznie. Krasnoludki zgodziły się, ale bały się, że strażnicy ich przepędzą.

Kiedy dotarli do zamku, królewna otworzyła boczną furtkę i poprowadziła ich do swojej komnaty. Ukryła ich za kotarą i przyniosła koce oraz gorącą herbatę. Przez całą noc zamieć wyła, ale w komnacie panowała cisza i spokój. Krasnoludki zasnęły, a Śnieżynka czuwała, by żaden strażnik ich nie odkrył.

Następnego dnia zamieć ustała. Król i królowa zobaczyli, że ich córka jest radosna i uśmiechnięta. Zapytali, co się stało. Śnieżynka zaprowadziła ich do ukrytych krasnoludków i opowiedziała wszystko. Rodzice nie tylko nie rozgniewali się, ale zaprosili krasnoludki do zamku na stałe. Od tej pory krasnoludki zamieszkały w baszcie, a każdy mieszkaniec zamku mógł korzystać z ich talentów.

Minęły tygodnie. Śnieżynka nauczyła się od krasnoludków, że prawdziwe skarby to nie złoto ani klejnoty, ale przyjaźń i dzielenie się tym, co się ma. Kwiatuszek uczył ją, jak podlewać śnieżne kwiaty, a Lisek jak naprawiać popsute zabawki. Dmuchawiec grał jej kołysanki wieczorami, a Promyk zapalał gwiazdki na suficie komnaty.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił nad Śnieżnymi Górami, Śnieżynka położyła się w swoim łóżku otoczona przez krasnoludki. Lisek zamknął okiennice, Kwiatuszek postawił wazon z liliami, a Dmuchawiec zagrał najcichszą melodię. Królewna zamknęła oczy i pomyślała: „Mam najwspanialszych przyjaciół pod słońcem”. Gwiazdy na niebie mrugały, a zamek otuliła śnieżna cisza. Dobranoc, Śnieżynko – szepnęły krasnoludki i wszyscy zasnęli.