Bajka o Królewnie Śnieżce i Przyjacielskim Wietrzyku

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej śniegu i lodu, mieszkała Królewna Śnieżka. Miała długie, złote włosy i sukienkę błękitną jak niebo. Każdego dnia bawiła się w swoim lodowym zamku, ale czuła się trochę samotna.

Pewnego razu, gdy Śnieżka wyglądała przez okno, zobaczyła małego, szarego zajączka, który drżał z zimna. Zajączek schował się pod krzakiem, a śnieg sypał mu na uszy. Królewnie zrobiło się go żal.

Śnieżka wyszła z zamku i zawołała: – Nie bój się, mały! Chodź do mnie, ogrzejesz się. Zajączek podskoczył radośnie i przybiegł do niej. Królewna otuliła go swoim ciepłym szalem.

Wtedy z nieba zleciał wietrzyk. Był lekki i delikatny, jak piórko. – Pomogę ci, Śnieżko – szepnął wietrzyk. – Zaniosę zajączka do ciepłej chatki w lesie. I tak wietrzyk delikatnie uniósł zajączka i poniósł go w bezpieczne miejsce.

Śnieżka była szczęśliwa, że pomogła. Pobiegła do lasu, by odwiedzić zajączka w jego nowym domku. Po drodze spotkała sowę, która miała mokre piórka. – Pomóż mi, proszę – poprosiła sowa.

Śnieżka zdjęła swoją koronę i zasłoniła sowę przed deszczem. Wietrzyk znów przyleciał i rozwiał chmury. Sowa podziękowała i odleciała. Królewna zrozumiała, że pomaganie innym daje radość.

Wieczorem wróciła do zamku. Wietrzyk pogłaskał ją po policzku i powiedział: – Jesteś dobrą królewną. Przyjaciele są skarbem, nie złoto. Śnieżka uśmiechnęła się i zamknęła oczy.

Gwiazdy na niebie migotały jak iskierki. Królewna zasnęła spokojnie, marząc o zajączku i sowie. Dobranoc, Śnieżko. Dobranoc, mały czytelniku.