Krecik Kamyk i skarb w tunelu

— Bajka do czytania —

W lesie, pod wielkim dębem, mieszkał mały krecik o imieniu Kamyk. Kamyk uwielbiał kopać – jego łapki były silne, a pazurki ostre jak małe szpadle. Codziennie drążył nowe tunele i korytarze, ale inne zwierzęta nie rozumiały jego pasji. „Po co ci te wszystkie dziury?” – śmiała się wiewiórka Rudzia. „Lepiej skacz z nami po gałęziach!” – ćwierkał ptaszek Pimpuś. Kamyk spuszczał nos i czuł się smutny.

Pewnego popołudnia Kamyk siedział samotnie na kupce ziemi, grzebiąc łapką w mchu. Nagle zobaczył myszkę Kitkę, która płakała pod krzakiem. „Zgubiłam swoją przytulankę – szeleszczący listek” – szlochała. Kamykowi zrobiło się jej żal. „Może twoja przytulanka wpadła do mojego tunelu?” – zaproponował cicho. I rzeczywiście, po kilku chwilach kopania znalazł listek w jednym z korytarzy. Kitka uściskała go z wdzięcznością.

Wieczorem niebo pociemniało, zerwał się wiatr i spadły pierwsze krople deszczu. Zwierzęta zaczęły się bać – burza nadchodziła, a w lesie nie było bezpiecznego schronienia. Rudzia trzepotała ogonkiem, Pimpuś trzepotał skrzydłami, a Kitka tuliła znaleziony listek. Wszyscy byli przerażeni.

Wtedy Kamyk odchrząknął i powiedział: „Wiem, co robić! Wykopię tunel, który połączy się z moją norką. Tam będzie sucho i cicho.” Rudzia spojrzała zdziwiona, Pimpuś przekrzywił główkę, ale nie mieli lepszego pomysłu. Kamyk zaczął kopać – szybko, energicznie, z całych sił. „Pomóżmy mu!” – zawołała Kitka. Wiewiórka zaczęła odgarniać ziemię ogonkiem, ptaszek nosił małe kamienie w dziobie, a mysz podążała za Kamykiem, oświetlając drogę robaczkiem świętojańskim.

Po kilku minutach tunel był gotowy – długi, ciepły i bezpieczny. Zwierzęta weszły do środka, a nad nimi przetoczyła się ulewa i grzmoty. Siedzieli razem w ciemności, ale nikt się nie bał, bo Kamyk opowiadał im o wszystkich skarbach, które znalazł w ziemi – o błyszczących kamykach, korzeniach przypominających węże i starych żołędziach, które pachniały dębem.

Gdy burza ucichła, z tunelu wysypały się zwierzęta, a nad lasem świeciły pierwsze gwiazdy. Rudzia przytuliła Kamyka, Pimpuś zaśpiewał cichą piosenkę, a Kitka podarowała mu swój najpiękniejszy listek. „Twój tunel uratował nas wszystkich” – powiedzieli chórem. Kamyk uśmiechnął się szeroko – zrozumiał, że kopanie nie jest wcale głupie, tylko wyjątkowe i potrzebne.

Tej nocy krecik położył się w swojej norce, a nad nim mrugały gwiazdy przez szczelinę w ziemi. Czuł się dumny i spełniony. Wszystkie odgłosy lasu cichły – tylko daleko, bardzo daleko, coś szumiało jak dobranoc. Kamyk zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, przyjaciele”. I zasnął spokojnie pod rozgwieżdżonym niebem.