Krecik i gwiazdy

— Bajka do czytania —

Pod ziemią, w małej, przytulnej norce mieszkał krecik Marcel. Marcel lubił swoje podziemne królestwo – ciepłe korytarze, miękką ziemię i zapach korzeni. Ale najbardziej ze wszystkiego chciał zobaczyć gwiazdy, o których opowiadała mu prababcia. „Są małe, błyszczące i układają się w najpiękniejsze wzory na niebie” – szeptała. Niestety, kreciki nie widzą dobrze w blasku dnia, a nocą nie wychodzą z norek. Marcel bardzo się martwił, że nigdy nie zobaczy tych cudownych światełek.

Pewnego wieczoru Marcel usłyszał ciche pukanie do nory. To była myszka Pola. „Czemu jesteś taki smutny?” – zapytała. Krecik opowiedział jej o swoim wielkim marzeniu. Myszka pomyślała chwilę i powiedziała: „Może ja ci pomogę? Znam miejsce, skąd widać niebo, ale trzeba wyjść na łąkę. Będziesz odważny?” Marcel westchnął, ale kiwnął główką. Ruszyli razem przez podziemny tunel.

Na łące było już ciemno, a nad głowami migotały setki gwiazd. Marcel podniósł wzrok, ale widział tylko rozmazane plamki. „Nie widzę ich wyraźnie” – szepnął ze smutkiem. Pola pogłaskała go po łapce. „Nie martw się, pójdę po sowę Zosię – ona ma najlepszy wzrok ze wszystkich w lesie!” – zawołała i pobiegła.

Sowa Zosia przyleciała cichutko jak mgiełka. Usiadła obok krecika i zaczęła opowiadać: „Popatrz tam – te trzy jasne gwiazdy to Pas Oriona. A te obok – to Mała Niedźwiedzica, z Gwiazdą Polarną na końcu ogona.” Marcel słuchał z zachwytem, a gdy sowa opisywała każdą konstelację, w jego wyobraźni pojawiały się obrazy. Choć oczami nie widział dokładnie, sercem czuł ich blask.

„Dziękuję, Zosiu! Teraz widzę gwiazdy, mimo że nie patrzę na nie oczami” – powiedział Marcel. Sowa uśmiechnęła się i pogładziła go piórkiem po nosku. „Każdy z nas ma swój sposób, by oglądać cuda świata. Czasem wystarczy zamknąć oczy i słuchać opowieści tych, którzy widzą więcej.”

Marcel wrócił do swojej norki, a Pola i Zosia pomogły mu ułożyć się wygodnie na posłaniu z mchu. Krecik zamknął oczy i w myślach znów ujrzał Pas Oriona i Gwiazdę Polarną. Czuł ciepło przyjaciół i spokój płynący z nieba. „Dobranoc, gwiazdy” – wyszeptał. A gwiazdy, choć daleko, zdawały się mrugać do niego przyjaźnie.

Noc otuliła ziemię ciszą i granatem. Mały krecik wtulił się w miękki mech, marząc o niebie pełnym świateł. Wiedział już, że marzenia się spełniają, zwłaszcza gdy ma się przyjaciół, którzy wierzą w to samo. Zasnął spokojnie, a nad norą delikatnie świecił blask tysiąca gwiazd.