Krasnoludek, który zgubił uśmiech

— Bajka do czytania —

W Kolorowym Lesie, gdzie muchomory miały czerwone kapturki, a jagody świeciły w nocy jak małe lampki, mieszkały krasnoludki. Najweselszym z nich był Radek – zawsze się uśmiechał, aż iskry leciały spod brody. Ale pewnego ranka Radek obudził się i... uśmiech zniknął! Zajrzał pod poduszkę, do kieszeni kamizelki, a nawet do czapki z pomponem. Nigdzie go nie było.

Radek westchnął i wyszedł z chatki. Spotkał jagodową wiewiórkę Wiki, która skakała z gałęzi na gałąź. „Wiki, widziałaś mój uśmiech?” – zapytał smutno. Wiewiórka popatrzyła na niego uważnie. „Twój uśmiech? A jak wygląda?” – zdziwiła się. „Jest ciepły i świeci jak słońce” – odparł Radek. Wiki pomyślała chwilę. „Może zgubiłeś go, gdy się spieszyłeś? Chodź, poszukamy razem.”

Poszli pod wielki dąb, gdzie mieszkał mądry sowa Hubert. Sowa właśnie czytała książkę o chmurach. „Hubert, pomóż nam znaleźć uśmiech Radka” – poprosiła Wiki. Sowa zamrugała żółtymi oczami. „Uśmiech to nie przedmiot, który można zgubić. Czasem chowa się w sercu, gdy jesteśmy smutni. Może Radek zapomniał o czymś miłym?” – powiedziała i uniosła skrzydło.

Radek usiadł na mchu i zaczął myśleć. Przypomniał sobie, jak wczoraj pomógł małej mrówce przenieść igiełkę, jak zaśpiewał piosenkę dla motyla i jak podzielił się maliną z jeżem. Wtedy poczuł w brzuchu ciepło, a na twarzy pojawił się delikatny uśmiech. „Hubert ma rację! Mój uśmiech nie zginął, tylko schował się we wspomnieniach” – zawołał radośnie.

Wiki zaczęła skakać z radości, a Hubert uśmiechnął się pod dziobem. „Widzisz, Radek? Uśmiech wraca, gdy pomyślisz o tym, co dobre” – powiedziała sowa. Krasnoludek poczuł, jak uśmiech rośnie mu na twarzy, jaśniejszy niż wcześniej. Podziękował przyjaciołom i pobiegł do swojej chatki, nucąc wesołą melodię.

Po drodze spotkał jeszcze inne krasnoludki, którym opowiedział swoją przygodę. Wszyscy zaczęli się śmiać i żartować, a w Kolorowym Lesie zrobiło się jeszcze radośniej. Radek zrozumiał, że uśmiech to skarb, który nosi się w środku i można go odnaleźć, gdy tylko przypomni się sobie o dobrych chwilach.

Wieczorem, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, Radek usiadł na progu chatki i patrzył w niebo. Uśmiechał się ciepło i cicho szeptał: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele.” Wokół zapanowała cisza, a wiatr niósł zapach mchu i miodu. Sen przyszedł lekko, niosąc obrazy pełne radości.