Bajka o koźlątkach, które znalazły odwagę

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, tuż obok szumiącego strumyka, mieszkały trzy małe koźlątka: Białek, Łatek i Miluś. Każdego dnia bawiły się w berka między polnymi kwiatami, ale najbardziej lubiły słuchać opowieści mamy o wielkich przygodach. Mama Koza zawsze kończyła słowami: „Pamiętajcie, prawdziwa odwaga to nie siła, ale mądrość i dobre serce.”

Pewnego ranka mama musiała iść na targ po siano. Przed wyjściem powiedziała poważnie: „Dziś wasza pierwsza samodzielna wyprawa do starego sadu po jabłka. Pamiętajcie, aby trzymać się razem i nigdy nie wchodzić do ciemnego lasu.” Koźlątka przytuliły się do mamy i obiecały być ostrożne.

Droga do sadu wiodła przez mostek nad strumykiem. Białek szedł pierwszy, odważnie stawiając kopytka. „Nie bój się, Milusiu”, mówił, „jestem najsilniejszy, obronię cię!” Łatek z tyłu dodawał: „A ja najszybciej biegam, więc jeśli coś się stanie, pobiegnę po pomoc.” Miluś uśmiechnął się, choć w brzuszku czuł lekkie łaskotanie.

W sadzie jabłek było mnóstwo – czerwone, soczyste, aż prosiły się do koszyka. Koźlątka zbierały je radośnie, gdy nagle zza starej gruszy wyszedł wielki, kudłaty pies. Warczał groźnie i zagrodził im drogę do mostku. Białek nadął się i chciał iść na niego z rogami, ale Miluś szepnął: „Poczekaj, może damy mu jabłko?”

Miluś wyjął z koszyka największe, najczerwieńsze jabłko i położył je na ziemi. Pies warknął, ale po chwili powąchał owoc, a potem spojrzał na koźlątka smutnymi oczami. „Zgubiłem się i jestem głodny” – mruknął. „Nie chcę was skrzywdzić, tylko nie wiem, jak wrócić do domu.”

Wtedy Łatek zaproponował: „Pokażemy ci drogę, jeśli obiecasz, że będziesz grzeczny.” Pies skinął głową. Koźlątka poprowadziły go przez łąkę, mijając strumyk i stary młyn. Po drodze Miluś opowiadał mu o swoich ulubionych zabawach, a Białek dzielił się jabłkami. Gdy dotarli do chatki psa, ten podziękował i obiecał, że od dziś będą przyjaciółmi.

Wieczorem, gdy mama wróciła, koźlątka opowiedziały jej o przygodzie. Mama przytuliła każde z nich i powiedziała: „Dzisiaj byliście naprawdę odważni – nie siłą, ale mądrością i dobrym sercem. To jest prawdziwa odwaga.” Koźlątka uśmiechnęły się, czując ciepło mamy i dumę z tego, co zrobiły.

Tej nocy księżyc świecił nad łąką, a trzy małe koźlątka zasnęły przytulone do siebie. Śniły im się jabłka, przyjaźń i to, jak ważne jest, by w trudnych chwilach pamiętać o innych. Cisza otuliła ich domek, a gwiazdy mrugały na dobranoc. Dobranoc, koźlątka, dobranoc, śpijcie spokojnie.