Bajka o kotku Szarusiu dla 7-latka

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie dachy domów były pokryte czerwoną dachówką, a latarnie świeciły przyjemnym bursztynowym blaskiem, mieszkał bury, puszysty kotek o imieniu Szaruś. Był bardzo miły, ale wstydził się swojego umaszczenia – uważał, że jest nijaki i zwyczajny, zupełnie jak szara myszka. Jego siostry – biała Amelka i ruda Złotka – zawsze zbierały zachwyty, a on czuł się przezroczysty.

Pewnego razu, podczas spaceru z mamą, Szaruś zobaczył przed sklepem lustro. Przystanął i przejrzał się w nim. – Och, jestem taki zwykły – westchnął. – Szary jak chodnik. Mama, słysząc to, pogłaskała go ciepło po głowie. – Mój kochany, każdy kolor ma swoją magię – powiedziała tajemniczo. – Twoja pora jeszcze nadejdzie.

Wieczorem, gdy księżyc zawisł nisko nad miastem, Szaruś wymknął się na podwórko. Był ciekawy słów mamy. Usiadł na kamiennym płotku i zamknął oczy. Wtedy poczuł, jak delikatny promień księżyca dotyka jego sierści. Ku swojemu zdziwieniu zobaczył, że jego futerko zaczyna mienić się srebrem i staje się przezroczyste jak szkło! Szary kotek dosłownie zniknął na tle nocy.

Zachwycony zaczął biegać po ogrodzie – teraz mógł zakraść się do mysiej norki, nie płosząc nikogo. Mógł skradać się do kuchni po małą porcję mleka, nawet gdy pani domu jeszcze nie spała. Jego szarość, zamiast być wadą, okazała się doskonałym kamuflażem.

Następnego dnia Szaruś podzielił się odkryciem z Amelką i Złotką. – Byliście w nocy na dworze? – zapytał z radością. – Ja mogłem zniknąć przy blasku księżyca! Siostry spojrzały na niego z niedowierzaniem. – Ale twoje futro jest ciągle takie samo – stwierdziła Złotka. – Tak, ale tylko szarość ma tę właściwość – odparł Szaruś. – Biel odbija światło, rudość je pochłania, a szarość… szarość je rozprasza i staje się niewidzialna.

Zaintrygowana Amelka poprosiła, by Szaruś pokazał im to wieczorem. Razem pobiegły na łąkę za domem, gdy zapadł zmrok. Kiedy księżyc wzeszedł, Szaruś skupił się i nagle… zniknął. Siostry krzyknęły z zachwytu. – To niesamowite! – zawołała Złotka. – Jesteś wyjątkowy! Szaruś poczuł dumę po raz pierwszy w życiu.

Od tamtej pory Szaruś przestał się wstydzić swojej szarości. Każdej nocy bawił się z siostrami w chowanego, używając swojej mocy. Mama patrzyła na niego z uśmiechem. – Widzisz, synku – mówiła – każdy ma w sobie coś niezwykłego. Czasem trzeba tylko odpowiedniego światła, by to dostrzec.

Wieczorem Szaruś zwija się w kłębek na swoim miękkim legowisku. Za oknem migoczą gwiazdy, a księżyc srebrzy się na niebie. Kotek wie, że gdy tylko zamknie oczy, jego szare futerko znów rozbłyśnie w blasku nocy. Ale teraz czuje się bezpieczny i kochany. Otula go cisza i ciepło maminego mruczenia. Szaruś zasypia spokojnie, wiedząc, że bycie sobą to największy skarb. Dobranoc, mały kocie.