Bajka o kotku Szarusiu

— Bajka do czytania —

Mały, szary kotek o imieniu Szaruś mieszkał w przytulnym domku na skraju łąki. Miał miękkie, puszyste futerko i wielkie, zielone oczy, które błyszczały ciekawością. Szaruś był bardzo łagodny i trochę nieśmiały – często przyglądał się z daleka, jak inne zwierzęta bawią się i skaczą, a sam nie odważył się do nich dołączyć.

Każdego ranka Szaruś obserwował rezolutną wiewiórkę Rudkę, która bez strachu skakała z gałęzi na gałąź. Widział też śmiałego psa Burka, który głośno szczekał na listonosza. „Jacy oni odważni” – myślał Szaruś. – „A ja jestem tylko małym, szarym kotkiem, który boi się własnego cienia.”

Pewnego popołudnia Szaruś postanowił, że musi stać się odważny. Wszedł na stary, wysoki płot i zamknął oczy. „Skoczę!” – szepnął. Ale wtedy usłyszał cichutkie popiskiwanie. Otworzył oczy i zobaczył małego jeżyka, który utknął w krzaku jeżyn. Kolce zaplątały mu się w gałęzie i nie mógł się ruszyć.

„Pomóż mi, proszę” – zapiszczał jeżyk. Szaruś zapomniał o swoim planie. Ostrożnie zeskoczył z płotu i podszedł do krzaka. „Nie bój się” – powiedział miękko. Delikatnie rozplątał gałęzie, a potem pomógł jeżykowi wyjść na ścieżkę. Jeżyk uśmiechnął się wdzięcznie. „Dziękuję! Jesteś bardzo odważny, że mi pomogłeś, choć krzak jest kolczasty.”

Szaruś poczuł ciepło w sercu. „To nie było takie straszne” – pomyślał. Gdy wrócił na podwórko, zobaczył Rudkę i Burka. Opowiedział im o jeżyku. Rudka szturchnęła go łapką. „Widzisz? Odwaga nie polega na skakaniu po drzewach. Odwaga to pomoc innym, nawet gdy trochę się boimy.”

Od tego dnia Szaruś już nie martwił się, że jest mały i szary. Pomagał ptaszkom znaleźć ziarenka, a motylom wskazywał drogę do najsłodszych kwiatów. Zauważył, że im więcej pomagał, tym mniej się bał. Przyjaciele zaczęli go nazywać „dzielnym Szarusiem”.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za wzgórzem, Szaruś wracał do swojego koszyka. Mama kotka lizała go po głowie. „Jesteś moim małym bohaterem” – mruczała. Szaruś zwinął się w kłębek i zamruczał cichutko. „Bohaterem można być na wiele sposobów” – odpowiedział, zamykając oczy.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a Szaruś zapadł w spokojny sen. Śniło mu się, że płynie na chmurze pełnej miękkich poduszek. Czuł się bezpieczny i kochany. Dobranoc, mały kotku – szepnął wiatr. Dobranoc, Szarusiu.