Bajka o kotku Szarusiu

— Bajka do czytania —

Mały, szary kotek o imieniu Szaruś mieszkał w przytulnym domku na skraju lasu. Miał miękkie futerko, wielkie zielone oczy i mały, różowy nosek, którym wąchał wszystko dookoła.

Pewnego słonecznego poranka Szaruś wyjrzał przez okno i zobaczył, że w ogrodzie tańczą motyle, a na gałęzi śpiewa ptaszek. Zrobiło mu się smutno, bo nie miał się z kim bawić. Postanowił więc ruszyć w drogę, by znaleźć przyjaciela.

Szaruś poszedł ścieżką między krzakami i spotkał wiewióreczkę Rudaskę. Rudaska skakała z gałęzi na gałąź, zbierając orzeszki. Szaruś zapytał: „Czy chcesz się ze mną bawić?” Ale Rudaska powiedziała: „Nie mogę, muszę zebrać zapasy na zimę. Może później?”

Kotek szedł dalej, aż doszedł do stawu. Zobaczył tam żabkę Zuzię, która pluskała się w wodzie. „Zuziu, pobawisz się ze mną?” – zapytał. Żabka zarechotała wesoło: „Kum, kum! Wolę skakać po liściach lilii. Do zobaczenia!”

Szaruś spuścił głowę i poczuł się bardzo samotny. Usiadł na miękkim mchu i westchnął. Nagle usłyszał cichutkie „pi, pi” i zobaczył małego jeżyka, który turlał się po liściach. „Jestem Kolczatek. Czemu jesteś smutny?” – zapytał jeżyk.

Szaruś opowiedział mu o swojej wędrówce. Kolczatek uśmiechnął się i powiedział: „Ja też czasami czuję się samotny, bo mam kolce i boją się mnie inne zwierzęta. Ale ty się nie boisz?” Szaruś pokręcił głową i przytulił się do jeżyka – było mu ciepło i przyjemnie.

Od tego dnia Szaruś i Kolczatek bawili się razem każdego ranka. Biegali po łące, zbierali kolorowe liście i układali je w stosy. Kotek nauczył się, że przyjaciel nie musi być taki sam – ważne, że jest obok i ma dobre serce.

Kiedy słońce zaszło, zmęczony Szaruś wrócił do swojego domku. Kolczatek pomachał mu na pożegnanie. Kotek umył łapki, zwinął się w kłębek na swoim posłaniu i zamknął oczy. Za oknem błyszczały pierwsze gwiazdy, a on cicho mruczał: „Dobranoc, przyjacielu.”