Karmel i zaginiona myszka

— Bajka do czytania —

Kotek Karmel mieszkał z małą Oliwią w domku z ogródkiem pełnym malin. Jego ulubioną zabawką była filcowa myszka w kropki – piszczała, gdy się ją ściskało, i pachniała lawendą. Każdego wieczoru Karmel kładł ją obok siebie na poduszce i zasypiał z mruczeniem.

Pewnego ranka Karmel obudził się i nie znalazł myszki. Przeszukał całą miskę z zabawkami, zajrzał pod kanapę, a nawet do pustego pudełka po butach. Nigdzie jej nie było. Karmel zmartwił się i westchnął: „Gdzie się podziałaś, moja kropkowana przyjaciółko?”.

Wyszedł do ogrodu i spotkał sowę Zuzię, która siedziała na starym jabłoni. „Zuziu, widziałaś moją myszkę?” – zapytał Karmel. Sowa mrugnęła wielkimi oczami i powiedziała: „Zagubione rzeczy często są tam, gdzie się ich najmniej spodziewasz. Rozejrzyj się uważnie.”

Karmel poszedł dalej i natknął się na wiewiórkę Lilkę, która zbierała orzechy. „Lilko, może ty coś wiesz?” – zagadnął. Wiewiórka podrapała się po głowie: „Widziałam dziś rano małe łapki bawiące się w krzakach malin. Może ktoś pożyczył twoją myszkę?”.

Niedługo potem Karmel usłyszał znajomy pisk. Szedł za dźwiękiem aż do samego końca ogrodu, gdzie rosły gęste krzewy. Tam zobaczył maleńką polną myszkę, która trzymała jego filcową zabawkę i z zachwytem nią potrząsała. Karmel zatrzymał się i zmarszczył nos – był zły, ale też ciekaw.

Myszka polna spostrzegła kotka i przestraszyła się. „Przepraszam, że wzięłam twoją myszkę – wyjąkała drżącym głosikiem. – Jestem sama, moje rodzeństwo wyjechało, a ta zabawka jest taka miękka i pachnie domem.” Karmel poczuł, że jego złość powoli mija. „A dlaczego po prostu nie poprosiłaś?” – zapytał łagodnie.

Myszka spuściła głowę: „Myślałam, że nie będziesz chciał się dzielić.” Karmel uśmiechnął się i powiedział: „Wiesz co, możemy bawić się razem. Ja mogę być kotem, ty myszką, a filcowa myszka będzie naszym skarbem. Chodź do domu, Oliwia na pewno da nam herbatę z mlekiem.”

Od tamtego dnia Karmel i polna myszka – którą nazwali Polinka – zostali najlepszymi przyjaciółmi. Każdego wieczoru bawili się razem, a potem Karmel kładł się na swoim posłaniu, z filcową myszką po jednej stronie i Polinką po drugiej. W pokoju było cicho, tylko gwiazdy migały przez okno. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął Karmel i zamknął oczy, czując ciepło i spokój.