Kotek Tofik i tajemniczy szelest

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał kotek Tofik. Miał miękki, bury nosek i ogonek jak pędzelek, a jego ulubionym miejscem był puchaty kocyk na parapecie. Każdego wieczoru mama kotka kładła go spać, ale Tofik coś słyszał.

– Mamo, słyszysz? – szeptał Tofik, nadstawiając uszka. – Tam, za firanką, ktoś szeleści! – A w jego wielkich oczach pojawiał się niepokój. Mama mruczała cicho: – To tylko wiatr, synku. Albo myszka w spiżarni. Ale Tofik nie był pewien.

Pewnego wieczoru szelest był głośniejszy niż zwykle. Tofik naciągnął kocyk aż po same uszy. Leżał i myślał: „A co, jeśli to… wielki, kudłaty potwór? Albo złośliwy duszek?”. Im dłużej myślał, tym bardziej bał się otworzyć oczy.

W końcu zebrał całą odwagę i – pstryk! – zapalił małą lampkę nocną. Światełko rozlało się po pokoju jak miodowy syrop. Tofik wyjrzał zza kocyka. I wtedy zobaczył: na parapecie leżał wielki, suchy liść klonu, który przywiał wiatr przez uchylone okno.

– Aha! – westchnął Tofik z ulgą. – To tylko liść! Liść nie jest groźny, prawda? – dotknął go noskiem. Liść zaszurał wesoło, jakby mówił: „Nie bój się, mały kotku, jestem tylko jesiennym wędrowcem”. Tofik uśmiechnął się do liścia.

Od tej nocy Tofik już nie bał się szelestów. Gdy coś zaszeleściło, mówił sobie: „Sprawdź, zamiast się bać!”. Raz sprawdził – to wiewiórka chowała orzeszek, innym razem – to tata wrócił późno z pracy. Każdy szelest miał swoje wyjaśnienie.

Mama pogłaskała Tofika po główce: – Widzisz, synku, czasem strach jest większy niż to, co go wywołuje. A ty jesteś dzielny, bo poszedłeś sprawdzić. Tofik przytulił się do mamy i zamruczał jak mały silniczek.

Tej nocy okno było już zamknięte, a liść bezpiecznie leżał w koszyku na zabawki. Tofik zamknął oczy, słysząc tylko cichy oddech mamy i bicie swojego serduszka. Na zewnątrz świeciły gwiazdy, a księżyc uśmiechał się do śpiącego kotka. Dobranoc, Tofiku – szepnął wiatr.