Bajka o kotku, który nie chciał pić mleczka

— Bajka do czytania —

Kotek Pypeć miał miękkie, bure futerko i bystre, zielone oczka. Tego ranka obudził się z dziwnym uczuciem – nos miał ciepły, a wąsy opadały mu smętnie na boki. Nie chciał jednak przyznać, że coś mu dolega, bo bał się gorzkiego syropku, który mama kotka podawała na katar.

– Nic mi nie jest! – zamiauczał dzielnie i podskoczył, by złapać muchę. Mucha jednak uciekła, a Pypeć aż usiadł z wysiłku. Jego siostra, Mruczka, popatrzyła na niego z niepokojem. – Na pewno? Bo masz takie smutne ślepka – powiedziała. Pypeć tylko machnął ogonem i pobiegł do ogrodu.

W ogrodzie spotkał wróbelka Ćwirka, który dziobał okruszki. – Ćwir, czemu tak kichasz? – zapytał wróbelek. Pypeć kichnął głośno: – Apsik! To przez pyłki! – skłamał, a Ćwirek pokiwał główką. – Pyłki nie mają takiego dźwięku – zaćwierkał mądrze, ale Pypeć już biegł dalej.

Pod jabłonią leżał stary kocur Bazyli. – Widzę, że mały ma gorączkę – mruknął, nie otwierając oczu. – Wcale nie! – zaprotestował Pypeć, ale Bazyli tylko ziewnął. – Każdy kotek czasem choruje. Siła nie w tym, by udawać, ale by odpocząć, by znów móc skakać – powiedział i umilkł.

Pypeć poczuł, że łapki mu ciążą, a ogon zwisa bezwładnie. Usiadł pod krzakiem i westchnął. Wtedy z domu wybiegła jego pani, Zosia. – Pypeciu, chodź do domu, zrobimy ci ciepłe mleczko z miodem – powiedziała łagodnie. Kotek zawahał się, ale w końcu dał się wziąć na ręce.

W domu Zosia otuliła go miękkim kocykiem i postawiła miseczkę z letnim mlekiem. Pypeć pił powoli, a ciepło rozchodziło się po całym brzuszku. – Widzisz, nie trzeba udawać – szepnęła Zosia, głaszcząc go za uszami. Kotek zamruczał cichutko i przymknął oczy.

Nagle przypomniał sobie, jak Bazyli mówił o sile odpoczynku. – Może jednak miał rację – pomyślał i wtulił się w kocyk. Zosia położyła obok niego pluszową myszkę, a Pypeć poczuł, że sen sam przychodzi. Katar? Zaraz minie. Ważne, że ktoś się troszczy.

Gdy zapadł zmrok, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, Pypeć spał już smacznie. Mruczka ułożyła się obok niego, a wróbelek Ćwirek zaświergotał cichutką kołysankę. – Dobranoc, koteczku – szepnęła Zosia i zgasiła światło. W pokoju zapanowała cisza, a sen był lekki i spokojny.