Kocia kołderka dla szczeniaka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku pod wielkim dębem mieszkała mała kotka o imieniu Pusia. Miała mięciutką, białą sierść i różowe łapki, a na poduszce spała zawsze obok swojego pluszowego misia. Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, do jej drzwi zapukał mały, trzęsący się szczeniak.

Szczeniak miał na imię Burek i był cały mokry od deszczu. Jego sierść była brązowa i potargana, a ogonek podwinięty ze strachu. „Czy mogę się ogrzać?” – zapytał cichutko, patrząc na Pusię wielkimi, smutnymi oczami.

Pusia, choć była małą kotką, miała wielkie serce. Zaprosiła Burka do środka i powiedziała: „Usiądź obok mnie na mojej poduszce. Jest miękka i ciepła, a ja cię ogrzeję.”

Burek usiadł, ale wciąż mu było zimno. Pusia przyniosła swoją ulubioną, puchową kołderkę – tę samą, którą dostała od swojej mamy. „Nakryjemy się razem” – mruknęła Pusia, układając się obok szczeniaka.

Burek zamknął oczy i poczuł, jak ciepło rozchodzi się po jego łapkach. „Dziękuję” – szepnął. „Jesteś bardzo dobra, Pusia.” A Pusia odpowiedziała: „Każdy potrzebuje czasem kogoś, kto go ogrzeje. Nawet jeśli to ktoś inny niż my.”

Leżeli tak razem, przytuleni do siebie, a ich oddechy stawały się coraz spokojniejsze. Pusia zaczęła mruczeć cichutko, a Burek przestał drżeć. Wiedzieli, że są bezpieczni i że mogą sobie ufać.

Za oknem księżyc świecił złotym blaskiem, a gwiazdy układały się w małe konstelacje. Pusia i Burek patrzyli na nie przez chwilę, a potem ich oczy same się zamknęły. „Dobranoc, mój przyjacielu” – mruknęła Pusia. „Dobranoc” – odpowiedział Burek, wtulając się w kołderkę.