Bajka o Kocie i Psie, którzy zamienili się domami

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, za starym dębem, stały dwa domki – jeden biały z niebieskim dachem, drugi czerwony w żółte paski. W białym mieszkał kot Mruczek, a w czerwonym pies Burek. Mruczek uwielbiał spać na parapecie i pić mleko z małej miseczki, a Burek biegał po ogrodzie i chrupał kości. Choć byli sąsiadami, często się drażnili. „Fuj, te psie hałasy!” – mruczał Mruczek. „A to kocie fochy!” – szczekał Burek. Pewnego dnia postanowili sprawdzić, jak to jest być tym drugim.

Mruczek zapukał do czerwonego domku i powiedział: „Burek, może zamienimy się na jeden dzień? Ty pójdziesz do mnie, a ja do ciebie. Zobaczysz, jakie to przyjemne być kotem!”. Burek zamerdał ogonem i zgodził się. „Dobra, ale potem ty zobaczysz, jak fajnie jest być psem!” – szczeknął radośnie.

Burek wskoczył do białego domku Mruczka. Najpierw wskoczył na parapet, ale był za ciężki i zsunął się z hukiem. Potem chciał napić się mleka, ale miska była taka mała, że wylał wszystko na podłogę. „Ech, jakie to nudne! Nawet nie ma gdzie pobiegać!” – westchnął. Zwinął się w kłębek na dywanie, ale ciągle mu było zimno i tęsknił za swoim ogrodem.

Tymczasem Mruczek wszedł do czerwonego domku Burka. Na podwórku było mnóstwo zabawek – piłki, frisbee i patyki. Mruczek spróbował pobiegać, ale szybko się zmęczył. „Za dużo hałasu! I te mrówki na trawie…” – prychnął. Chciał się przespać w budzie, ale było w niej ciemno i duszno. „Wolę swoje miękkie posłanie na parapecie” – pomyślał.

Po południu obaj spotkali się na łące. „Mruczek, twoje życie jest za spokojne! Nie ma w nim żadnych przygód!” – narzekał Burek. „A twoje jest za głośne! Nie da się nawet spokojnie pomruczeć!” – odparł Mruczek. Usiedli obok siebie i spojrzeli na chmury. Nagle Mruczek powiedział: „Wiesz, może nie musimy być tacy sami, żeby się przyjaźnić?”. Burek pokiwał łbem: „Racja. Lubię, jak jesteś cichy, bo wtedy ja mogę być głośny, a ty mnie słuchasz.”

Od tamtego dnia Mruczek i Burek często się odwiedzali. Mruczek przynosił Burkowi mleko w dużej misce, a Burek uczył Mruczka aportować piłkę (choć kot wolał ją tylko turlać). Kiedy było im smutno, siadali razem na progu i patrzyli w niebo. Każdy był inny, ale to właśnie czyniło ich przyjaźń wyjątkową.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za dębem, Mruczek wracał do swojego białego domku, a Burek do czerwonego. Zanim zasnęli, machali do siebie łapami przez płot. „Dobranoc, Burku!” – mruczał Mruczek. „Dobranoc, Mruczku!” – szczekał cicho Burek. I obaj wiedzieli, że choć są różni, zawsze mogą na siebie liczyć.

Gwiazdy na niebie mrugały przyjaźnie, a księżyc świecił równym blaskiem na oba domki. Wiatr niósł zapach lawendy i świeżej trawy. Mruczek zwinął się w kłębek na parapecie, a Burek położył się w swojej budzie. W miasteczku zapadła cisza, a wszyscy – i koty, i psy – spokojnie zasnęli, marząc o nowych przygodach.