Bajka o kraba, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

Nad brzegiem szerokiego morza, gdzie fale cicho szumią, mieszkał mały krab o imieniu Krabuś. Miał on twardy domek na plecach i szybkie nóżki, którymi biegał po piasku.

Krabuś uwielbiał zwiedzać plażę, szukać muszelek i bawić się w chowanego z pianą morską. Ale najbardziej na świecie chciał mieć przyjaciela, z którym mógłby dzielić te wszystkie przygody.

Pewnego dnia, gdy słońce grzało muszelki, Krabuś zobaczył daleko czerwoną łódkę. Pomyślał: – Może tam znajdę kogoś do zabawy! – i pobiegł w tamtą stronę, ale jego małe nóżki bardzo się zmęczyły.

Po drodze spotkała go mewa, która powiedziała: – Czego tak się spieszysz, Krabusiu? – Szukam przyjaciela! – odrzekł krab. – A może przyjaciel jest bliżej, niż myślisz? – uśmiechnęła się mewa i poleciała dalej.

Krabuś usiadł na ciepłym piasku i pomyślał o słowach mewy. Rozejrzał się wokoło. Zobaczył małego ślimaka, który powoli wędrował po plaży. – Cześć – powiedział nieśmiało. – Czy chcesz się ze mną bawić?

Ślimak uśmiechnął się: – Bardzo chętnie! Zawsze byłem sam, ale widziałem, jak biegasz. Myślałem, że jesteś zbyt zajęty. – Nie! – zawołał Krabuś. – Szukałem właśnie ciebie! I od tej chwili razem zbierali muszelki i opowiadali sobie historie.

Gdy słońce zaczęło chować się za fale, Krabuś i ślimak usiedli na wydmach i patrzyli na zachód. – Dziękuję, że jesteś – szepnął Krabuś. – Ja też dziękuję – odpowiedział ślimak. – Nie trzeba było szukać daleko, wystarczyło rozejrzeć się wokoło.

Nastała noc. Na niebie zapaliły się gwiazdy, a morze cicho nuciło kołysankę. Krabuś położył się obok ślimaka, przykrył się listkiem trawy morskiej i zamknął oczy. Śniło mu się, że razem z przyjacielem tańczą na księżycowej plaży. Dobranoc, mały krabe. Dobranoc, morze.