Bajka o małej Zosi i jej zaczarowanym ogródku

— Bajka do czytania —

Miała sobie mała Zosia, która mieszkała w małym domku na skraju lasu. Zosia miała dwa kocurki, trzy kurki i ogródek pełen kwiatów. Nie miała sukni z tiulu ani kryształowych pantofelków, ale miała coś, co było o wiele cenniejsze – miała dobre serce.

Każdego ranka Zosia wstawała wcześnie, karmiła kocurki i kurki, a potem biegła do ogródka. „Dzień dobry, stokrotki! Dzień dobry, fiołki!” – mówiła cienkim głosikiem. Kwiaty machały do niej listkami, jakby naprawdę ją witały.

Pewnego dnia do ogródka przyleciał mały, zmęczony ptaszek. „Ćwir, ćwir, jestem taki głodny” – zaśpiewał. Zosia posypała mu okruszki chleba. „Masz, ptaszku, jedz, a jak urośniesz, będziesz śpiewał pięknie dla całego lasu” – powiedziała.

Wtedy zza płotu wyjrzał sąsiad, pan Wróbel. „Zosiu, a ty nie chcesz iść na bal do królewicza? Podobno szuka księżniczki, która ma najmilszy głos” – zaćwierkał. Zosia wzruszyła ramionami. „Ja mam swoje kwiaty i ptaszki, to mój bal” – odparła z uśmiechem.

Tymczasem w ogródku wyrósł wielki, złoty słonecznik. „Zosiu, spójrz, jaki jestem wysoki i silny” – szumiał. Zosia pogłaskała go po płatkach. „Jesteś piękny, słoneczniku, bo wyrosłeś z maleńkiego ziarenka, które podlewałam z miłością” – powiedziała cicho.

Wieczorem do Zosi przyszedł mały kotek. „Miau, jesteś najwspanialszą panią na świecie” – mruczał. Zosia pogłaskała go po łebku. „Każdy z nas jest wspaniały, jeśli tylko robi dobre rzeczy” – odpowiedziała. I tak zasnęła, patrząc w gwiazdy.

Gwiazdy na niebie zamrugały do Zosi. „Dobranoc, Zosiu, jesteś naszą małą księżniczką” – zaświeciły. Zosia uśmiechnęła się przez sen. Wiedziała, że najpiękniejszy bal to ten, który tańczy się w sercu, z ludźmi, których się kocha.

I tak Zosia każdego dnia podlewała swój ogródek, karmiła zwierzątka i była dobra. Bo wiedziała, że dobroć to najpiękniejsza suknia, jaką można nosić. A gdy zamykała oczy, słyszała cichutkie „dziękuję” od wszystkich kwiatów i ptaków.

Już gwiazdy cichną, księżyc się kłania, pora na sen. Zosia zamknęła oczy, a wokół zapanowała cisza. Tylko od czasu do czasu zaszeleścił listek, jakby mówił: „Śpij dobrze, mała ogrodniczko”. I tak Zosia zasnęła, spokojna i szczęśliwa.