Koparka Kuba i wywrotka Wiola na budowie

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie słońce wschodziło nad stertami piasku, mieszkały dwie wyjątkowe maszyny. Koparka Kuba miał żółtą kabinę i wielką łyżkę, którą kopał najgłębsze doły. Wywrotka Wiola była czerwona i lśniąca, a jej skrzynia mogła pomieścić góry ziemi. Każdego dnia pracowali razem – Kuba kopał, a Wiola woziła urobek. Byli nierozłączni i bardzo się lubili.

Pewnego ranka, gdy tylko wjechali na plac, zobaczyli coś niezwykłego. Pośrodku drogi leżał ogromny, szary głaz. Był tak wielki, że zasłaniał całe przejście. „Ojej, jak my go usuniemy?” – zmartwiła się Wiola. Kuba podjechał bliżej i spróbował podważyć głaz łyżką, ale kamień ani drgnął. „Za ciężki” – westchnął. Próbowali jeszcze kilka razy, ale bez skutku.

Wtedy zza kopca wyjechał spychacz Stefan. Miał potężny lemiesz i gąsienice. „Widzę, że macie problem” – powiedział głośno. „Może spróbujemy razem?” Kuba i Wiola spojrzeli po sobie. „Dobry pomysł!” – zawołała Wiola. Stefan ustawił się z tyłu głazu, a Kuba z przodu. Nacisnęli wszystkie dźwignie, ale głaz tylko lekko się zachwiał. „Potrzebujemy jeszcze kogoś” – stwierdził Stefan.

Nagle z nieba dobiegł dźwięk silnika. To dźwig Darek, który wisiał na haku nad placem. „Słyszałem, że potrzebujecie pomocy” – zawołał. Zrzucił linę, a Kuba zaczepił ją o głaz. „Raz, dwa, trzy – ciągniemy!” – krzyknął Darek. Koparka pchała, spychacz popychał, a dźwig unosił. Wiola natomiast stała z boku i kibicowała. Po chwili ogromny głaz drgnął i przetoczył się na bok.

Plac był znów wolny! Wszystkie maszyny zaczęły trąbić z radości. Kuba uścisnął łyżkę Wioli, a Stefan poklepał Darka lemieszem. „Dziękuję wam, przyjaciele” – powiedział Kuba. „Gdyby nie wasza pomoc, sami byśmy nie dali rady.” Wiola dodała: „Wspólnie wszystko jest łatwiejsze.” Od tego dnia na budowie nikt nie pracował sam – zawsze pomagali sobie nawzajem.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Kuba i Wiola wrócili do swojego garażu. Byli zmęczeni, ale szczęśliwi. Kuba oparł łyżkę o ścianę, a Wiola zamknęła skrzynię. „Dobrze mieć przyjaciół” – szepnął Kuba. Wiola kiwnęła reflektorem. „Jutro znów będziemy razem kopać i wozić. A przygody? Są po to, by nas uczyć.”

Nad placem budowy zapadła noc. Gwiazdy migotały jak małe latarnie. Kuba i Wiola zasnęli spokojnie, śniąc o nowych wyzwaniach i o tym, jak ważna jest przyjaźń. Dobranoc, mały budowniczy – niech Twoje sny będą pełne uśmiechu i współpracy.