Kopa i Wywrotka budują plac zabaw

— Bajka do czytania —

Na dużym placu budowy, gdzie słońce grzało jak złote, mieszkała mała koparka o imieniu Kopa. Kopa miała żółty kask i dużą łyżkę, którą uwielbiała kopać doły. Obok niej pracowała Wywrotka – duża, czerwona ciężarówka z wielkim boxem na ziemię. Kopa i Wywrotka były przyjaciółkami, ale czasem trudno im było zrozumieć się nawzajem.

Pewnego dnia na budowie pojawił się nowy plan: zbudować plac zabaw dla dzieci z miasteczka. Będzie zjeżdżalnia, huśtawki i piaskownica. Kopa bardzo się ucieszyła i od razu chciała zacząć kopać wielki dół pod fundamenty. „Szybko, szybko! Musimy zdążyć przed zmrokiem!” – wołała Kopa, zanurzając łyżkę w ziemi.

Wywrotka jednak miała inne zdanie. „Poczekaj, Kopa! Najpierw muszę przywieźć więcej piasku i żwiru, żeby było stabilnie. Bez tego plac się rozsypie.” Kopa tupnęła gąsienicami. „Ale ja chcę kopać! Nudzi mi się czekanie!” – krzyknęła i zaczęła kopać jeszcze szybciej.

Wkrótce Kopa wykopała wielką górę ziemi, ale Wywrotka nie nadążała jej wywozić. Ziemia zaczęła się sypać z powrotem do dołu, a Kopa musiała kopać od nowa. „Ojej, nic mi nie wychodzi!” – zasmuciła się koparka. Wywrotka podjechała bliżej i powiedziała łagodnie: „Widzisz, Kopa? Gdy pracujemy razem, wszystko idzie lepiej. Teraz ja wywiozę tę ziemię, a ty możesz odpocząć.”

Kopa przytuliła się do Wywrotki swoją łyżką. „Przepraszam, byłam niecierpliwa.” Wywrotka uśmiechnęła się (choć samochody nie mają ust, to jej reflektory błysnęły wesoło). „To nic, przyjaciółki się nie gniewają. Spróbujmy jeszcze raz – powoli i razem.”

I tak Kopa kopała małymi łyżeczkami ziemi, a Wywrotka czekała cierpliwie, aż łyżka będzie pełna. Potem Wywrotka jechała na hałdę, a Kopa wypoczywała. Pracowały w zgodzie, a plac zabaw rósł jak grzyby po deszczu. W końcu postawiły huśtawkę, zjeżdżalnię i piaskownicę.

Gdy słońce zachodziło na różowo, wszystkie dzieci z miasteczka przyszły się bawić. Kopa i Wywrotka stały obok, dumne jak dwa pawie. „Zobacz, Wywrotko! Dzieci się śmieją!” – zawołała Kopa. „To dzięki tobie, Kopo. Gdybyś nie zwolniła, plac byłby krzywy. Dziękuję, że na mnie poczekałaś.”

Tej nocy na budowie zapanowała cisza. Kopa i Wywrotka zaparkowały obok siebie, patrząc w niebo pełne gwiazd. „Jak myślisz, Wywrotko, czy jutro też będą się bawić?” – zapytała Kopa sennie. „Na pewno. A my? My będziemy budować coś nowego – razem, powoli i z uśmiechem.” Kopa zamknęła swoje hydrauliczne oczy, a Wywrotka cicho westchnęła. Nad placem zabaw unosiły się spokojne chmury, a gwiazdy mrugały dobranoc.