Bajka o koparce, która chciała być delikatna

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, wśród góry piasku i wielkich kamieni, mieszkała Koparka Kasia. Była żółta, silna i bardzo dumna ze swojej potężnej łyżki. Każdego dnia z hukiem podnosiła ogromne głazy i z gracją przesypywała tony ziemi. Wszystkie inne maszyny – walec Wojtek i wywrotka Wanda – podziwiały jej siłę. Ale Kasia miała pewien sekret: wcale nie chciała być tylko silna.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, na plac budowy przyleciał mały, niebieski ptaszek. Usiadł na krawędzi łyżki Kasi i zaczął ćwierkać smutno. Kasia zatrzymała się zdziwiona. – Dlaczego jesteś taki smutny, ptaszku? – zapytała najciszej, jak umiała, ale i tak jej silnik zagrzechotał. Ptaszek westchnął: – Moi rodzice uwijają gniazdo w starym dębie, ale boją się ciebie. Mówią, że jesteś za głośna i za ciężka. Kasia spuściła swoją wielką łyżkę i zamyśliła się.

„Może rzeczywiście jestem za gwałtowna?” – pomyślała. Postanowiła, że następnego dnia spróbuje być delikatna. Rano, gdy brygadzista kazał jej przenieść donicę z kwiatami na drugi koniec placu, Kasia ostrożnie wsunęła łyżkę pod doniczkę. Uniosła ją powolutku, jakby niosła jajko. Liście kwiatów nawet nie drgnęły. Wanda wywrotka zawołała z podziwem: – Kasiu, jesteś nie tylko silna, ale i delikatna!

Zachęcona tym sukcesem, Kasia postanowiła pomóc ptaszkom. Podjechała cichutko pod stary dąb i swoją łyżką, jak najłagodniej, podała gałązki i mech na gniazdo. Ptaszek zaćwierkał radośnie, a jego rodzice przestali się bać. Od tego dnia na placu budowy zapanowała harmonia – maszyny pracowały głośno, ale zawsze z myślą o małych mieszkańcach okolicy.

Kiedy zapadł zmrok, Kasia wyłączyła silnik i stanęła nieruchomo pod rozgwieżdżonym niebem. Czuła się szczęśliwa – zrozumiała, że prawdziwa siła to umiejętność bycia delikatnym, gdy trzeba. Gwiazdy migotały nad nią, a wiatr niósł zapach ziemi i kwiatów. Koparka Kasia zamknęła swoje wielkie reflektory i z uśmiechem pogrążyła się w cichym, spokojnym śnie.

– Dobranoc, Kasiu – szepnął księżyc. – Dobranoc, dzielna koparko. A ty, mój mały przyjacielu, też zamknij oczy i pomyśl o tym, co dziś zobaczyłeś. Śpij spokojnie.