Figielek i tajemniczy strumyk

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące mieszkał mały konik o imieniu Figielek. Miał miękką, brązową sierść i grzywę jak złote wstążki. Uwielbiał biegać i skakać pośród kwiatów.

Każdego ranka Figielek budził się z pierwszym promykiem słońca. Zaraz po śniadaniu – pysznym sianie i wodzie ze strumyka – wybiegał na łąkę. Najbardziej lubił gonić kolorowe motyle. Ich skrzydła mieniły się w słońcu jak małe tęcze.

Pewnego dnia Figielek zobaczył wyjątkowego motyla – był złoty i większy niż wszystkie. Konik pogalopował za nim: hop, hop, hop! Motyl fruwał to w prawo, to w lewo, a Figielek biegł coraz dalej. Nagle zniknął między drzewami, a konik rozejrzał się – nie poznawał łąki.

Figielek poczuł, że jest zmęczony. Uszy opadły mu, a ogon zwisał smutno. Usiadł na trawie i westchnął. Nie wiedział, którędy wrócić do domu. Nagle usłyszał cichy szmer – to strumyk płynął obok. Konik podszedł do wody i napił się orzeźwiającej wody.

Nad strumykiem siedział mały ptaszek o żółtym brzuszku. „Ćwirk, ćwirk” – zaśpiewał. „Dlaczego jesteś smutny, koniku?” – zapytał. Figielek opowiedział, że zgubił drogę. Ptaszek zaświergotał: „Widziałem twoją mamę tam, za pagórkiem. Pójdź za moim śpiewem, a zaprowadzę cię.”

Figielek ruszył za ptaszkiem. Śpiew prowadził go przez łąkę, obok starych dębów, aż wreszcie ujrzał znajomy stragan z sianem. „To mój dom!” – ucieszył się konik. Podbiegł do mamy, która przytuliła go ciepłym nosem.

„Mamusiu, bałem się” – powiedział Figielek. Mama pogłaskała go po grzywie. „Ważne, aby słuchać innych. Ptaszek pokazał ci drogę. Czasem potrzebujemy pomocy przyjaciół, nawet tych małych.” Figielek skinął głową i uśmiechnął się do ptaszka, który frunął na dobranoc.

Wieczorem Figielek leżał w stajni na miękkiej słomie. Przez okno widział migoczące gwiazdy. Jedna z nich – ta najjaśniejsza – przypominała mu złotego motyla. Konik zamknął oczy, słysząc cichy szum łąki. „Dobranoc, gwiazdy, dobranoc, ptaszku” – szepnął i zasnął spokojnie.