Bajka o małym koniku i tańczących gwiazdach

— Bajka do czytania —

Na łące pełnej stokrotek i mleczy mieszkał mały konik o imieniu Srebrna Grzywa. Jego sierść lśniła jak księżyc w pogodną noc, a oczy miał wielkie i ciekawe świata. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Srebrna Grzywa wychodził na polanę, by patrzeć, jak niebo zapala gwiazdy.

Pewnego razu, gdy pierwsza gwiazdka zamigotała na firmamencie, konik usłyszał cichutki dźwięk. To gwiazdy nuciły swoją kołysankę. „Chodź, zatańcz z nami” – szepnęły. Srebrna Grzywa nieśmiało uniósł kopytko i zaczął kręcić się w kółko, a jego grzywa powiewała jak wstążka na wietrze.

Taniec był lekki i radosny. Mały konik podskakiwał, a każdy jego krok rozświetlał trawę drobnymi iskierkami. Gwiazdy wirowały nad nim, mrugając przyjaźnie. Nagle najjaśniejsza z nich zsunęła się niżej i usiadła konikowi na grzbiecie, szepcząc: „Jesteś odważny i dobry, zawsze pamiętaj, że magia jest w Tobie”.

Srebrna Grzywa poczuł ciepło na sercu. Zrozumiał, że nie musi gonić za blaskiem dnia – noc ma swoje piękno i spokój. Położył się na miękkiej murawie, a gwiazdy otuliły go swoim srebrnym światłem. Zamknął oczy i wsłuchał się w ciszę.

W oddali słychać było tylko szum wiatru i cichy oddech łąki. Konik czuł się bezpieczny i kochany. Każda gwiazda na niebie była jak mały przyjaciel, który czuwał nad jego snem. Wiedział, że gdy się obudzi, znów będzie mógł tańczyć i cieszyć się dniem.

Stopniowo światła na niebie przygasły, a Srebrna Grzywa zwinął się w kłębek. Jego oddech stał się równy i spokojny. Ostatnia myśl, jaka przemknęła mu przez głowę, brzmiała: „Dziękuję za ten piękny taniec”. I zasnął głęboko, otulony gwiazdami.

Nad łąką zapadła cisza. Księżyc uśmiechał się srebrzyście, a wszystkie zwierzęta spały już w swoich norach i gniazdach. Dobranoc, mały koniku. Dobranoc, gwiazdy. I dobranoc, drogi maluchu – niech Twoje sny będą lekkie jak taniec Srebrnej Grzywy.