Bajka o konikach na dobranoc

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej stajence mieszkał sobie mały konik o imieniu Kicuś. Miał mięciutką, brązową sierść i duże, błyszczące oczy. Kicuś uwielbiał biegać po łące i skakać przez kałuże.

Pewnego dnia Kicuś spotkał swoją przyjaciółkę, małą klacz o imieniu Lula. Miała białą łatkę na czole i bardzo długą grzywę. „Hej, Kiciusiu!” – zarżała wesoło Lula. „Chodźmy bawić się na łąkę!”

Kicuś i Lula biegali w słońcu, skubali soczystą trawę i chlupali w małym strumyku. Nagle zobaczyli małego ptaszka, który zgubił swoje piórko. „To pewnie dla nas” – powiedział Kicuś. Podnieśli piórko i położyli je na kamieniu, żeby ptaszek mógł je znaleźć.

Potem Lula pokazała Kicusiowi, jak tańczyć w rytm wiatru. Kręcili się w kółko i śmiali głośno. „To najlepszy taniec na świecie!” – zarżał Kicuś. Ich kopytka stukały wesoło o ziemię.

Kiedy słońce zaczęło chować się za wzgórzami, Kicuś poczuł, że jego nóżki są zmęczone. „Czas wracać do stajenki” – powiedziała Lula. Po drodze zrywali kwiatki: jeden żółty, drugi niebieski.

W stajence mama Kicusia przygotowała miękką słomę do spania. „Byłeś dzielnym konikiem” – szepnęła mu do ucha. Kicuś położył głowę na sianie i zamknął oczy. Lula też już spała obok, a jej biała łatka błyszczała w świetle księżyca.

Na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy. Jedna z nich była bardzo blada i spokojna. To gwiazdka Dobranoc – mówiła mam konik. Wszystkie zwierzęta wokół już spały słodkim snem.

Kicuś przytulił się do mamy i pomyślał: „Dobranoc, łąko, Dobranoc, Lulu”. I tak zasnął, a jego sny były pełne tańca i śmiechu. Do rana został tylko cichy szum traw i oddech małego konika.