Bajka o małym kucyku, który szukał swojej grzywy

— Bajka do czytania —

Na słonecznej łące, gdzie kwiaty pachniały wanilią, mieszkał mały kucyk o imieniu Płomyk. Miał miękką, złotą sierść i wielkie, błyszczące oczy. Ale najbardziej ze wszystkiego kochał swoją grzywę – była długa, puszysta i falowała na wietrze jak tańczące wstążki.

Pewnego ranka Płomyk obudził się i przeciągnął. Chciał potrząsnąć grzywą, ale... nic się nie stało. Spojrzał w kałużę i zobaczył, że jego grzywa opadła i leży cichutko na trawie. „Ojej, moja grzywa!” – zasmucił się kucyk.

Przyleciała sroczka Kropka. „Co się stało, Płomyku?” – zapytała. „Moja grzywa spadła!” – odpowiedział kucyk. Kropka zatrzepotała skrzydłami. „Nie martw się, pomogę ci jej szukać!”.

Poszli na łąkę, gdzie pasły się krowy. „Czy widziałyście moją grzywę?” – zapytał Płomyk. Krowa Malinka pokręciła głową. „Nie, ale widzę, że jesteś wspaniały nawet bez grzywy!” – powiedziała ciepło. Płomyk uśmiechnął się nieśmiało.

Potem spotkali konika polnego, który skakał wśród stokrotek. „Cześć, mały! Szukasz czegoś?” – zaćwierkał. „Mojej grzywy” – westchnął Płomyk. Konik polny wskazał kopytkiem. „Widziałem coś błyszczącego za pagórkiem!”.

Pobiegli tam szybko. Za pagórkiem, na kamieniu, leżała... nie grzywa, ale tęczowa wstążka. „To nie moja” – powiedział smutno Płomyk. Nagle usłyszał cichy głosik: „Płomyku, twoja grzywa jest tutaj, w twoim sercu. Zawsze będziesz wyjątkowy, nawet gdy opadnie”.

To mówił stary, mądry koń o imieniu Dąb. Płomyk spojrzał na przyjaciół i zrozumiał, że nie musi mieć idealnej grzywy, by być kochanym. Wrócił na łąkę, a przyjaciele zrobili mu wianek z polnych kwiatów.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Płomyk położył się na miękkiej trawie. Czuł się bezpieczny i szczęśliwy. Zamknął oczy, a gwiazdy cicho nuciły mu kołysankę. Dobranoc, mały kucyku, dobranoc.

Śpij słodko, Płomyku. Twoja grzywa jest zawsze przy tobie – w sercach tych, którzy cię kochają. A gwiazdy na niebie będą cię strzec przez całą noc.