Kucyk Tęczowa Grzywa i zaczarowana łąka

— Bajka do czytania —

Na końcu tęczy, za pagórkiem z miodowymi koniczynami, mieszkał mały kucyk o imieniu Tęczowa Grzywa. Jego sierść lśniła jak poranna rosa, a grzywa mieniła się wszystkimi kolorami, jakie tylko widziało się na niebie po deszczu.

Tęczowa Grzywa uwielbiał biegać po łące ze swoimi przyjaciółmi: małym źrebakiem Chmurką i starym, mądrym koniem Gromem. Grom miał siwą grzywę i zawsze wiedział, gdzie znaleźć najsłodsze jabłka.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, Tęczowa Grzywa zapytał: „Gromie, dlaczego niebo robi się takie pomarańczowe?”. Grom uśmiechnął się i powiedział: „Bo słońce kładzie się spać, a jego poduszka jest z pierza chmur.”

Chmurka, mały źrebak, zachichotał i podskoczył radośnie. „A czy my też możemy położyć się spać na chmurze?” – zapytał. Grom pokiwał głową i wskazał kopytem na miękką trawę: „To jest nasza chmura, przyjaciele. Wystarczy zamknąć oczy.”

Tęczowa Grzywa położył się obok Chmurki. Czuł ciepły wiatr na grzywie i słyszał, jak trawa szepcze mu do ucha: „Śpij, śpij, kucyku, bo jutro znów będziesz biegać.”

Nagle na niebie pojawiły się gwiazdy. Jedna z nich, ta najjaśniejsza, mrugnęła do Tęczowej Grzywy. „To moja przyjaciółka” – szepnął kucyk i uśmiechnął się słodko. Chmurka już spał, wtulony w bok Groma.

Grom zaczął nucić cichą kołysankę, a Tęczowa Grzywa poczuł, jak jego powieki robią się ciężkie. Wiedział, że nawet gdy gwiazdy gasną, przyjaciele zawsze są obok. I że każdy dzień jest małym cudem.

Kiedy księżyc wszedł na swoje miejsce, cała trójka spała smacznie. Tęczowa Grzywa śnił o tęczowych mostach i jabłkach, które same skakały do pyska. A wokół nich łąka tuliła ich do snu swoim zielonym kocykiem.